Sîmîn İ Esfer

Kaybedeceksem eğer, hep iyilikten kaybedeyim.

Kötülükle yol alanın yolu sarpa sarar bir gün.

Alay edileceksem yalnız ben alay edileyim.

Edep yoksunlarının da sefahati biter bir gün.

Aşktan öleceksem eğer, dünyada ben öleyim.

Ahde vefasızın yaktığı o ateş söner elbet.

Acıyla yanacaksam, ben kıvranarak yanayım.

Aleve verenlerin o elleri kuruyacak elbet.

Haykırırsam eğer, dağlara tek ben haykırayım.

İnsafsızca böğürtenin soluğu kesilir gider.

Suizan edeceksem ben, özüme edeyim.

Hüsnüzanı olmayana serilir iğneli minder.

Ayyuka çıkacaksam, oradan asla inmeyeyim.

Velveleye verenlerin itibarı düştü düşecek.

Kusura boğulursam, içinde ben boğulayım.

Donuk bakışım vicdanlardan hiç silinmeyecek.

Geçtim her acınası halden, ne derse desinler.

Büyüttüğüm yüreğimi günü gelince görürler.

Başımda parıldayan bu Sîmîn-i Esfer ile,

İyilikle kaybedenler mutlak zafer sürerler.

Hamiye GÜL