Rukiye

Stajyerin adı Rukiye.

Rezil oluyorum adını her söylediğimde.

Utanıp sıkılıyorum.

Kızıyor bana ama belli etmiyor.

İnsanlık hâli işte, bazen şaşıyoruz.

Yarınımız, bugünümüzün vesikalık fotoğrafı gibi.

Eskimez sandığımız tüm yeniler eskidi.

Geçmez sandığımız güzelim günler, rüzgâr gibi geçiverdi.

Şendik, şirindik, at gibiydik; artık durulduk.

İliklerimize kadar işledi hasret ile özlem.

Razıydık bir kuru soğan ile ekmeğe,

İş güç derken sağlığımızdan olduk.

Aramıza yeni katılan, çalışan bir stajyerimiz var ama ismini bir türlü öğrenemedim günlerdir. Ona benzeyen başka bir kızın ismiyle, Rabia diye hitap edince güceniyor ve kasıtlı söylediğimi düşünüyor.

İnsan yaşlandıkça aklı karışıyor; isimleri şaşırıyor, araba sürmesi, kitap okuması, algılaması, konuşması, hatta nefes alıp vermesi bile zorlaşıyor. Eskiden tanıştığım ustaların isimlerini zihnime kazır ve asla unutmazdım. Hatta memleketlerini, ailelerini bile hatırlardım artık eski hâlimden eser yok...

Rahmetli anneannem, birimize seslenirken bütün torunlarının isimlerini sayardı. Şimdi onu çok iyi anlıyorum. Ne yaparsın, doğanın kanunu bu; güzellik, gençlik, zenginlik... Hepsi üzerimizde geçici bir kılıf.