Popülaritenin Zehri

Gözler, en çok parlayanı seçer,

Ama yıldızlar kozmosu her zaman aydınlatmaz.

Kitleler alkış tutar bir hayale,

Gerçek, arka sırada susarak ağlar.

Popüler olan, haklı mı?

Yoksa sadece yüksek mi bağıran?

Sözler değil, ses seviyesi kazanır,

Ve kitle, sesi sevdiği için yalanı büyütür.

İzleyenler, izlendikçe çoğalır,

Seyirci, sahnenin bir parçası olur.

Görünmek, var olmaktan önde gelir,

Ve hakikat, görünmez olduğu için kaybolur.

Bir fikir ne kadar çok paylaşılırsa,

O kadar az sorgulanır.

Zihinler, mavi ışığa mühürlüyken

Düşünceler özgür doğmaz, doğurtulmaz.

Zehir serumda verilmez burada

Halk onu kendi elleriyle içer.

Yozlaşma yukarıdan değil yalnız,

Aşağıdan bir tapınma gibidir.

Bir gün, gerçeği haykıran biri çıkar,

Ama sesi yankı bulmaz kalabalıkta.

Çünkü O, dikkat çekecek kadar parlamıyordur,

Çünkü O, popüler değildir.