Susuyoruz Aşkın Yüzüne

Sana gelmek, suyu kanla yıkamak gibi

Mavi, intihar ediyor kendi kıyısında

Seni seviyorum desem kan kusacak zaman

Kirpiklerinin değmediği sabahlara

Ellerini tutmak, ateşi avuçlamaktan serin

Eriyeceğini bile bile, terleyerek ve üşüyerek

Kendi kıyametimi kendi ellerimle çekerek

Terliyorum, üşüyorum seni

Sen bir eylül sabahı kadar imkansızsın

Ağaçlar köklerini söküyor topraktan,

Sana koşmak, sana varamamak için

Yürüdükçe kanıyor gölgemdeki ayak izin

Yerçekimi inkar ediyor beni sen yoksan eğer

Gökyüzüne düşüyorum her sabah uyanınca

Ellerini tutsam, dünya ekseninden kayacak

Seni sevmek, yerçekimini benden ediyor

Senin aşkın kursağımda,

uzaklığın en acımasız coğrafyası

Tuzu eksik, ateşi sönmüş bir sofranın ortasında,

Açlıktan değil, sensizlikten ölüyorum yavaşça

Sen bir istisnasın, gramerini yitirmiş ölü bir dilin;

En acımasız, en devrik ve en faili meçhul yüklemi...

Sana gelmek, suyu kanla yıkamak gibi,

Mavi, intihar ediyor kendi kıyısında

Seni seviyorum desem kan kusacak zaman

Kapanır kendi üstüne, ömrümün intiharı