Tan Yeri

Biz seninle

iki yanlış kelimeyiz

Karanlıktan ay aydınlığa

Tan yeri; yersiz bir yudum.

İltica; kızıl hançer kınında...

Kırık bir sabahın ilk cümlesinde kanayan,

uykunun mavide intihar eden martıları

Tan yeri

paslı bir bıçak

çekilirken göğün kabzasından,

gökyüzü kan revan içinde

Ufukta; karanlık

Kordonboyu’nda kendini asan yorgun gemi,

şafak sökmeden;

Gülüşü sökülmüş,

yanakları yırtık bir çocuk gibi ağlıyor

Can kırıklarında

Martılar, denizin gömleğini dikiyor

Tanyeri, uykunun celladına

kızgın kızıl deniz uyantısı

Celladın şah damarı kesik

Kanayan kan kızılı

Sök at kara artığını

Acısın, dünyanın teni...