Kusursuz Cinayet

Ellerimi nereye koysam bir yabancının kusursuz cinayeti

Umut, demiştim, sinsi bir paspas kapı eşiğinde

Gelenin gidenin ayak sildiği çamurlu masumiyet

Bizden zayi, ziyası hiçliğinde kifaye

Gölgemi kiraladım dünkü gazetelerin üçüncü sayfasına

Bir adam, bulutu vurmuş tam kalbinden sokağın ortasında

Kan yerine simli bir sessizlik akmış kaldırımlara

Kendi masalından kovulmuş bir devin yarasında

Bir çocuk ağlıyor kül yığınlarının tam ortasında

Tırnaklarımla kazırken gökyüzünün mavi yalanlarını

Gözyaşını bekliyor, ağlamayı çoktan unutmuş

Cinayet mahallinde unutulmuş siyah bir şemsiye

Melekler kanatlarını rehin bırakmış tefecilere

Hiçkimse uzanamıyor, fail tanıdık içimizde

Çocukluğunu kaybetmiş bir şehrin ağıdı-dır duyulan

Figüran bir hüznü oynuyor işte hayat yalın ayak boşlukta

Harfler kanıyor, kelimeler dökülüyor satır aralarından

Vitrin mankenleri çeviriyor yüzlerini hüzünlü sahneye

Derken yine,

Üçüncü sayfadaki gölgem, manşetlere tırmanıyor gizlice

Parmak izlerimiz karışmış dünyanın bu kirli yüzüne

Kağıt kesiği bir sızıyla uyanıyor uyurgezer vicdanlar,

Çatı katlarında rehin tutulan yaralı sevdalar

Hür bir intiharın provasını yazıyor sayfalar

Kör bir dilenci satıyor gözlerini şehrin en işlek caddesinde

"Görmek," ,"en büyük cezasıdır kirli çağın,"

"Konuşsam" harfler asılacak kelimelerin dar ağacında

Sussam, içimdeki dev uyanıp şehri baştan yakacak

Dünya, kendi ekseninde dönen koca bir mezarlık

Ellerimi nereye koysam, sığmıyor suç mahalline

Nefes almak, en ağır işçiliği yaşamanın bu devirde

Ve ölüm, fiyakalı bir takım elbiseyle geziyor aramızda

Cinayet kusursuz, kurban razı, katil zaten içimizde