Geometriyi İnkar Eden

Geometriyi inkar eden çizgilerin var senin

Üçgenleri ağlatan, çemberleri ikiye ayıran

Ben dik açılı bir yalnızlıkla sana taparken

Saatleri kurmak boşuna, zaman şizofren

İrrasyonel bir sevda bu, kök dışına çıkamayan

Logaritması alınmış bir acının tabanında,

Eksi sonsuzdan gelip çarpıyorum yüzüne

Sıfıra yaklaşıyorum sen benden uzaklaştıkça

Sıfıra bölünen bir sayı gibiyim şu günlerde

Tanımsız, anlamsız, muhtaç senin yaldızına

Ben senin irrasyonel gülüşüne tutsak,

Sen benim kanayan, yarım kalmış ispatıma

Yalnız sana bölünen asal bir yalnızlıktı yoksunluğum

Çarpanlarına ayrılamayan eksenimde dönmekten yorulan

Kökü olmayan denklemlerde sıfırdım oysa

Aynı düzlemde, sonsuza dek sessiz ve yan yana