İki İmlâsız Nokta

İki İmlasız Nokta

Bir rüya çölünde, seraba susamışız seninle

Tarih bizi yazar mı, küllerimiz bitince?

Senin ellerin üşüyor, benimse kelimelerim

Sen dudaklarını yalnızlığın rengine boyuyorsun,

Ben bir sigara daha yakıyorum ciğerlerimin hüznüne

Ben seni seviyorum, diyorum;

imlasız, düşünmeden...

Nedense senden geçerken

Göğsümde bir kuş,

kafesini paramparça ederken

Gökyüzü yırtık bir çadır başımızın üstünde

Saatler sende, yanlış zamana vuruyor,

Adını unutmuş sokaklara sapıyorsun

Bir kedinin gözlerinde arıyorum tanrıçayı

Miyavlıyor karanlığa;

o da bizim gibi kayıp

Kuyruğuyla siliyor zamanın tozunu

Bir kadın eksiliyor sokaktan;

patilerinde antik çağın izleri

Saçlarının kokusu rüzgara karışmış,

nefessiz kalana dek seni içime çekiyorum

Bir sigara daha yakıyorum

ciğerlerimin hüznüne

Dumanında senin yüzün,

Değsin yüzüme

Bir ıslık çalıyorum, devriliyor binalar

Kuşları vuruyorlar göğsümün çatısında

Sulamayı unuttuğumuz tanrılar darılıyor

Cebimden dökülen bozuk paralar gibi

Dağılıyor yüzün şehrin ıslak kaldırımlarına

Sen saçlarını topluyorsun

Tüyleri dökülüyor yarınlarımızın

Kediler çoğalıyor biz azaldıkça

Mısır tanrıları iniyor

apartman boşluklarına

Kelimeler üşüyor,

sen ellerimi bırakınca

Tanrıça kedi uykuya dalıyor

sokağın başında

İki imlasız nokta oluyoruz

Seninle,

bitmeyen bir cümlenin sonunda

...