Yirminci Yaş

Bir yorgunluk mevsimi, takvim yaprağında soldu,

Gözlerimin altındaki o eski gölge yoruldu.

Yılların dökülen kırıntıları toplandı birer birer,

Artık kapımda başka bir iklim, başka bir nefer.

Zaman denilen o hoyrat nehir duruldu nihayet,

Ruhumdaki bütün kırıklar buldu nihayet nihayet.

Bir merhem sürüldü sanki adını bilmediğim bir yerden,

Eksildi içimdeki o ağır, o görünmez matem.

Yirmi, bir eşiktir şimdi; ne yorgun ne kırgın,

İnanıyorum, daha güzel bir sabahın kıyısındayım kurgun.

Bütün hüzünlerimi gömdüm bu sonbahar öncesi toprağa,

Yemin olsun, artık yeşereceğim uzandığım her dala.

Didem Sevim Çapkurt