Firavunlar

Bir harabâtî ömre şifa yok mu

dokunan o nazarlar, yükü ağır bir derya 

Bu fırtınalarla boğuşmak bir gayya

İnsanlar sığ bir limanın konforunda büyütürler kibri

Üzülmezler bir an dahi

Aciz lügatlarında hep var deni

Çaldıkları meserrettir firavunvari

bilmez ki bu büyük iklimi zavallı insan

Dünya'n dağken olur bir an ziyan

Mizan-ı-ilahi sanma ki uzakta

Uzakları yakın eden Rab şahdamarında.

Akan her göz yaşı birer kan

Yağmaladığınız hayat birer irtihal

Her bir kötülük sizlere intihar

Aç da gözünü uyan, yoksa sonun , kahr-ı cebbar