Biz Kimiz ki İbrahim

Tanrılar yazar senaryoyu, İbrahim.

Rolü oynamak küçük aktörlere düşer.

Adına kader denir.

Her oynanan oyun kanla biter

Ve tanrıların ölümsüzlüğüne adanır.

Kurbanlar...

Adına şehit denir.

Mavi, asil kanlarına!

Kanları kutsaldır.

Onların kanı dökülmesin diye

Dökülür bunca kan!

Onlar rahat otursunlar diyedir

Tahtlarındaki dehşet.

Umursanmaz bir umarsızlıktır

Bu vahşet.

Çünkü onlar tanrıdır,

Kraldır,

Şahtır.

Onlar ölmez.

Ölmeleri yasaktır.

Öldüremezsin şahı.

Bu kanun böyle yazılmış kalubelada.

Sadece tehdit edebilirsin;

Yanına yaklaşamazsın

Bir kareden fazla...

Şah kaçmaz bile yerinden.

Önüne bir piyon sürer.

Gerekirse bir fil verir

Ya da bir vezir.

Kalesinden bile vazgeçer.

Kendi halkından bile.

Şahı öldüremezsin.

Mavi, asil kanını dökemezsin.

Şahlar, padişahlar ölmez, İbrahim.

Halk cahildir.

Halk güçsüzdür.

Halk perişan.

Halk korkak.

Halk piyondur.

Halkın önüne

İki seçenek konulur.

Halk zalimden yanadır.

Halk güçten

Ve güçlüden yanadır.

Halk zenginlikten!

Hükmü belli

Bir mahkeme kurulur.

Halkın isteği olur...

Kurtulur katil ölümden.

İsa çarmıha vurulur, İbrahim!

Yaşasın dünyanın her yerinde

Savaşan zalimler ve askerleri!

Yaşasın...

Krallar

Ve diktatörler!

Silah üreten fabrikatörler

Ve onları bitmez tükenmez bir iştahla

Alkışlayan şakşakçıları!

Namlularınızdan damlayan kan...

Ve dökülen bu kanın

İnsan kanı olması

Ne kadar önemli sizin için?

Kan çanağı gözlerini

Çılgınca gökyüzüne dikip,

Gözyaşlarını kanla karıştırıp

Ağıtlar yakan kadınların...

Ağıtlarının hangi dilde olduğu

Ne kadar önemli, İbrahim?

Günah çıkarmak gerekirse geçmişten...

Vicdanınızın azap içinde olması

Ne kadar önemli?

Şeriatın kestiği parmak acımaz.

Konu vatan ise

Gerisi teferruattır, İbrahim.

Kimlerin kalemleri kırılmadı ki?

Kimlere “Katli vaciptir!” hükmü verilmedi?

Varsın olsun...

Biz ne kardeşler öldürdük.

Ne oğullar boğdurduk.

Devletin bekası için!

Toprak kutsaldır.

Toprak anadır.

Ve toprak vatansa...

Ölümlerin en şereflisi,

Bir karışını vermemek

Ve bu uğurda ölmektir.

Binlerce taze oğlan

Döndü tabut içinde evine.

Al kınalı koç gibi,

Yüz görümlük...

Kendi bahçemize,

Ermiş mezarı gibi

Gömdürdük, İbrahim.

Ölülerimiz yatar başucumuzda.

“Ölmez onlar!” deriz

Ölülerimizi gömerken.

Selalar hoş gelir kulaklarımıza,

Camiler hüzünlü ve ıssızken.

Aslında bakarsan

Bu ne büyük bir ibrettir.

Tarih dediğin

Tekerrürden ibarettir.

Ne mutlu bize ki

Kanla yıkarız ellerimizi.

Taş üstünde taş koymayız!

Baş keseriz gerekirse

Taşlaşmış yüreğimizle.

Yeter ki...

Vatan

Sağ

Olsun!

...

Biz kimiz ki, İbrahim?

Yılmaz Tizgöl

29.05.2018 / Moskova