Nefhâi Hû

Dinle Neyden hikâyet,

Kamışlıktan kopanda;

Ayrılıktan şikâyet...

Yalan değil, kıyamet.

Bir kuru kamış idim,

Köküm ile tutundum,

Aslım nedir, unuttum;

Hamdım, estağfurullah.

Neyzen geldi ıraktan,

Kopardı kamışlıktan.

Buğz eyledim Neyzen’e:

“Ne istersin şu daldan?”

Kim kökünden uzaktır,

Sürer kendi hükmünü.

Şu Neyzen’in ettiği

Zuldür, estağfurullah.

Dedi: “Aslın Hüdâ’dır,

Madem Hüdâ Ehad’dır.

Âlem ayan, murattır.”

Sustum, elhamdülillâh.

Dokuz mevsim yol gittim,

Yedi sene demlendim.

Seyr ü sülûk eyledim;

Piştim, elhamdülillâh.

Kırk yıl nârın harladı,

Nârla bağrım dağladı.

Neyzen’in nefesinde

Yandım, elhamdülillâh.

Neyzen ruhun üfledi,

Lodos etti poyrazı.

Hüseynî makamında

Estim, elhamdülillâh.

Hû nefesin giyindim,

Hüdâ deyu inledim.

Sırrı âyan eyledim;

Doğdum, elhamdülillâh.