Yaz Mührümü Kalbine

Gelmeyecek gemilerin yelkeninden umut dikmek,

Bir hiçliği, yokluğuyla var etmek nasıl bir araftır

Suların gümüş aynasında boğuldu artık suretin,

Sen ancak nidanın sağırlığında yitebilirsin

Şimdi buzdan bir pervane gibi düşüyorum

Uğruna kül olduğum eski tebessümüne

Olur da bir gün, nefesin kesilirse bir mısranın ilmeğinde,

Ve kan sızarsa gözbebeklerinin haresinden,

İncinme sebepsizce;

Bil ki hicran, senin adına kanamamıştır

Bana "kimsin" diye sorma artık.

Ben, göğsümdeki o dehliz şerbetine kazınmış olan imza,

Kanattığın dipsiz yaranın ete kemiğe bürünmüş ahıyım.

Ve yaz mührümü kalbine;

Sükût ile örttüğüm hiçbir dize,

Senin konup göçtüğün bir menzil değildir

Günün birinde, rüzgâr değip de tenine,

Sebepsiz bir ayazla titrerse ellerin,

Sakın yorganın şefkatine sığınma.

Teninde bulamadığın Gülizar;

Benim, senden temelli çektiğim ellerimdir

Hiçbir şafağın fecrini dilenmiyorum karanlıktan.

Sadece bir gün,

Vakitsiz fırtına gibi kopayım zihninde.

Lakin öyle ağır düşeyim ki yorgun aklına,

Bir damla yaş, intihar etsin kirpiğinin ucundan

İşte o an bil ki;

Kanla yazılan şiir, artık sana adanmıştır.

"Kalbine kimseyi alma" diye buyurmuştun hani,

Sözüne sadık kaldım, kalbime seni de almadım

Seni hangi meçhule defnettiğimi sorma sakın,

Mezar taşının adını ben bile sildim.

Bana "Kime sevdalısın?" diye söz etme

Ben sevda denen o yitik ülkeyi,

Sırf sana mülteci olmamak için çoktan ateşe verdim.

Hani dudaklarında bir yemin büyütmüştün,

"Ömrümce gitmeyeceğim" diye.

Haklıydın... Gitmedin. Asla gitmedin

Zira bir limana veda etmek için,

Önce o kıyıya yanaşmak gerekirdi

Günün birinde kelimeler kördüğüm olursa dilinde,

Ve manasına sağır kalırsan okuduğun şiirin,

Bil ki o mısralar hâlâ benim enkazımı heceliyordur.

Sen şu fani makamda,

Kendi kibrinden başka hiçbir kitabı ezbere bilmedin

Ben seni;

Sana yandığım o yangınların ortasında bıraktım.

Sen ise beni;

Hiç gelmediğin sokakların çıkmazında arayacaksı