Soyağacı

Düşlerim telkin ediyor gerçekleri çokluğun ırkında saklı bir name misali sürükleniyorum peşi sıra: yaftalanmış gölgem de değil sadece azat edilesi bir ruh misali peyda olan yeni güne haykırıyorum: ne olur bari bu sefer unutma beni…

Göktür kubbelerin devasa varlığında saklı bir nida

Köktür kök, var olmanın hikmeti

Alabildiğine sadık ve soylu yarınlarına

Uzanan el misali

Atadan yadigâr ne var ne yoksa

Kolaçan ettiği kadar arkasını

Ve işte ruhun da rütbesi

Bir isim bir soyağacı 

Nemalanmış duygularla hemhal

Öznesine sadık bir hamal

Elbet taşıdığı ağırlık soyundan emanet

Ne gölgesine eder ihanet

Ne de anaya babaya: istikamet

Gösterilen ve rağbet

Gördüğü kadar varlık

Sevgiden saygıdan beslenen

Tebessüm ehlidir yürek

Sondan başa ettiği ne varsa katık

Ne atıl ne de atık

Soyundan yadigâr düş misali

Bilmezler de nerede saklı o ganimet

Ruhun iştigal olduğu soy kütüğünde doğduğu güne okunan rahmet

Aşk ise meftunu olduğu

Özlemle hemhal ruhun dokunulmaz soluğu

S/onsuzluğa delalet o minval

Gökten yere uzanan şaşalı bir bayrak

Hücresinde o tek hücreden ibaret

Bir can ise azınlıktan geride kalan asalet

Ederi elbet

Dünde kaykılan değil artık

Kim ise nispet

Eden gölgesine dahi sadık bir rehavet

İnzivada geçer görünse de hayat

İtibarı yüksek ne sıradan ne de bayat

Rahmet ki

Aşkın muhtevasından doğan

Özlem ki öznesinden asla kopmayan

Ruhun eşkâli

Acının meali

Yokluğun ve de yoksunluğun tahayyülü

Bilemez de hiç kimse

En duru en saf aidiyet

Soyundan kopamadığı sonsuz asalet

Hükümranı elbet Rabbi

İhtiva ettiği kadar bunca rahmeti

Şükre ve duaya dönük

Yüzünden gayrısı olmaz mı soyuna ihanet?

Renklerin şahı

Acının muhtevası

Ve de o kolektif bilinçaltı

Bir rengin değil gök kubbenin saltanatı

Ufkun nazarında saklı iken de asıl rotası

Gel geç olmadığı kadar hayatı

Yoktan var edendir tek koruyanı

Yoktan var edene duyulan aşk ve minnet

Hiç olmadığı kadar da evreni kutsayan kapsayan kudret…