Asalet İ Sultan

Asalet-i Sultan

Uzaklara daldım yine

Esrarı, esip geçtiğim

Rüzgara sakladım

Sakındığım tabular yıkıldı

Surları arafta kalmışlığın

Yıktı mihrabını gece, şafağa uyandım

Bir fidandım ağaç gibi gölge etmeden

Ne sular aktı, içimde ormanlar yanarken

Nemli gözleri asumanın gözlerimde donarken

Çözüldü zihnimde feryadı boşluğun

Eyvahında inleyen düşüncelerde çözülen sarhoşluğun

Ne saltanat-lar kaldı yıkılmayan

Ne sular aktı, ömür bahçesinde kurumayan

Cevheri Asalete beyanım

Zincire vurulmaz hakikattir kelamım

Aczin kılıcına boyun eğmez hilkatim

Sükutun çığlığıdır şimdi dilimdeki lisan

Gölgeden münezzeh arşa vurulan bir zaman

Vuslata demlenen toprak gibi, tende ağırlaşan

Ruhumdur aşka susayan Asalet-i Sultan