Şairin Heybesi

Çürük düşlerin gövde gösterisi idi hayat en çok da namert isyanların gölgesinde artık nasıl yeşeriyorsa umut.

Vardiyalı idi hüzün bir elden diğerine uzanan

En çok da tılsımlı duyguların yaşattığı buhran

Geçiştiriyordu insanlar sözlerini ve de kaçırırken bakışlarını

Sırra kadem basan dostlar

Bir kilimden dökülen toz misali

En çokla en azın kesiştiği elem

Renklerin müspet ya da menfi restleşmesinde

Ayan beyan yaşanan o girift acı

Meblağsı büyüktü oyunların

En çok da çalan çırpanın yanlı nidaları

Kök söktüren gerçekler bir yanda

Hayallerinse okunan esemesi diğer yanda

Gökle kapışan yerkürenin azat edilesi yerlileri

Zarar ziyan verirken en çok da masumla mazluma

Huzur ise alabildiğine uzak

Mevsim zaten çekmiş restini

Yer gök tıklım tıklım nice tuzak

Irkçı söylemlerin yeşerdiği değil de resmen çürüttüğü

Gölgelerin peyderpey yokluğa karıştığı

Önsezilerin değil mi ki yaşında ve yasında saklı

O devrik mizacı

Ertelenmiş mutlulukların gıyabında verilecek hesabı

Kimden bekleyecektik sahi?

Günyüzü belki de gecenin esareti

Yeryüzü binlerce sözcüğün nedameti

Hazzın değil mi ki

Efkârla kesişen insana ihaneti

Ve işte sahnede iblis çemkiren ve taraf tutan

Ağza alınmayacak yalan ve iftiraların da defterini düren

Kasıtlı ve kasıtsız ölümlerin perde arkası

İstifli nice gün nice gece

Elemin derdest ettiği sonsuz bilmece

Belki de kantarın topuzu idamesi onca yerleşke

Gök gözlü kadının ölü bedeni

Ve işte hüzne ve özleme biat bunca bedeli

Öderken de şaire

Anne sesi anne nefesi

Artık ulaşılması imkânsız bir iskele…

Yer gök hatıra dolu olsa ne ki

Ayaklarına bastıktan sonra insanın varsın kesilsin nefesi

Ve nefsinden arda kalan üç beş kırıntı

Elbet boy ölçüşen şairin heybesi

Bir içimlik olmadığı kadar da şiirleri ve kalemi

Bir ömürlük yoldaşı sadece Rabbi

Sırtını dayadığı tek Çınar

Ve hadislerin ılık mevcudiyeti

Sarmalında kâinatın

Masallara bedel yaşanmışlıkların

Tek bir katresi dahi 

Ziyan edilmemeli

Çünkü yaşadığı kadar insan yaşatmalı da gerçek kıldığı tüm hayallerini…