İlham İle İlhami

Kayıpların rencide ettiği saf yüreğim ve kızgınlığımın alametifarikası.

Kendimi ararken edebiyat cennetinde bir yazıya ve bir cümleye rast geldim.

Ne mi diyordu okuduğum metin?

‘’İyi hoş da ben kime kızacaktım?’’

Öfke ve kızgınlık insani duygular elbet sınırı aşmadan ve hele ki insanın kavgası kendisi ileyse.

Hoşluk ve de boşluk dolu hayat bahçesi ve işte tüm boşlukları kendimi bildim bileli doldurmaya çalıştığım. Bazen sayfaların hatta günün yetmediği ve de yüreğin çırpınışı.

Edebiyat âleminde edebiyat yapmıyorum yürek çırpınıyor diye sonuçta herkesin bir kalbi ve kapasitesi var.

Sol yanım demeye de alışmış iken şair camiası şimdi sol desem kızacak bana editörüm alışagelmiş kalıpları kullanmayayım diye.

İlla ki orijinal olmalı yazdıklarım elbet şahsına münhasır.

Sanırım ben de bir o kadar orijinalim çünkü benzer zihniyette ve izlekte bir Allah’ın kuluna rast gelmedim ola ki:

‘’İşte ben…’’ dedim mi de başıma gelmeyen kalmıyor.

O uzun süreli arayışım ve hala kendimi bulma ihtimalimden bahsediyorum anbean.

Tam da buldum dedim mi…

Al Gülüm, başına belayı.

Daha çok kayboluyorum kendimi bulduğumu sandığımda ya da ne istediğimi bilsem bile akabinde yeni fikirler geliyor aklıma.

Misal herkes gibi çalışırken bana batan artık her neyse iş hayatımı sonlandırıp tekrar üniversiteye dönmem tam anlamı ile bir hezimet ve de eziyet idi.

Psikolojiye olan merakım hız kesmemiş olacak ki psikolojide yüksek lisans yapıp kendimi bulacağımdan harbi emindim ama bu sefer de kuramlar arasında iyice kayboldum.

Kızacak biri lazımsa bilfiil kendimim çünkü akla hayale gelmeyecek ne varsa bunu bizzat yaptım en başta da kendimi hayal kırıklığına uğratıp elbet ailem de az üzülmedi değil hani.

Edebiyat bahçesi muazzam bir dünya ve hiç aklımda yokken kendimi yazarken bulmuş olmam bana evrenin gönderdiği yeni bir işaret ve mesajdı o gün bu gündür yazıyorum iyi de kendimi buldum mu?

Üzgünüm ama hayır.

Zaten bulmuş olsam çoktan noktayı koymuştum.

Noktam çok ünlüdür tez canlı olduğum kadar verdiğim ani kararlar yüzünden hep sıkıntı çektim kendimi zora sokmak en büyük ünümdür sonra da kızacak insan ararım.

Şimdilerde kızdığım birileri yine var elbet ama aklımı fikrimi peynir ekmekle yemediğim kadar edebiyat bana yetişiyor.

Duygu dünyam ve hayatla kurduğum iletişim ve işte akabinde devreye giren kalemim.

Söyleyecek çok şeyim var akla zararım biliyorum ama elimde değil:

Eh, hal de böyle oldu mu yazmak için konu mu yok elbet ilham perim teşrif ettiği takdirde.

Ve işte yine kendimi boykot ediyorum ve ilhamım ile yüzleşip sorguluyorum hayatı sil baştan elbet dünyayı filan da kurtarmıyorum en azından günü kurtarıyorum ve bu da bana yetmekte.

Edebiyatın en güzel yanı da bu ve elbette paylaşım yaptığım edebiyat sitelerinden her güne yazacak bir şeyler buluyorum iyi kötü tabii ki de ilham ile İlhami gelirse.

İlhami kim mi?

Bilsem.

Oh, be günü kurtardım ya:

Artık yarına da Allah kerim…