Ey İlham Perim Geri Dön

Renklerin istilasına yenik düştü siyah sözcükler albenisi olmaya aday ilhamın uçuşan perdesine not düştü:

Hazıra geçmiş bir komutan edasıyla kalem refüze ederken tüm basmakalıp söylemleri ve işte reddi mirasta bulundu kalemin sahibesi.

Bir nida.

Tökezleyen ünlem.

Şaşkın uğultuların arka bahçesinde konaklayan ilham.

İmleç ise sudan bahanelerle kayıplara karışan.

Gecesi yok artık kalemin bol keseden gün ışığı ile flört eden gece sonrası uyutulmuş hayallerini bıçak gibi ortadan kesen ve işte inadına gerçeklerin renklerin uğultusunda kuş misali göç eden ilhamın zamlı tarifesi.

Uyaklar.

Ulaklar.

Uyduruk nidalar ve kayıp uydular.

Kaybolan gece ışığı.

Gündüzün sonlanmadığı ve kış uykusuna yatan nazlı ilhamın kolay rastlanmayan sırlarına ortak iken şair pekişen ne varsa elinin tersiyle ittiği beğenmediği ve yazdığı onca şiir.

Huzurun kayıp adresi elbet peşi sıra ilhamın derken un ufak edilmiş hayaller sahnesi.

Sancılı bir ömür.

Sanrılı iken beşer.

Sevabı günahı boynuna şair.

Gözlerinde ela parıltılar ruhunda pembeden bir dekor ve her şey ve herkes yerli yerinde iken kalemin tutulan nutkuna takılan çelmeler ve nicesi.

Pişekâr ve kaygılı dünya.

Yaz mevsiminin bronz tenine konan kelebek misali.

Akça pakça iken hayaller ve yaz güneşinde kararan bir ten gibi.

Uyumsuz ve uyaksız şiirler ve ulaksız hayaller.

Mertebesi neydi sahi yazılmayanın dile gelmeyen sesinde saklı uçuk nameler.

Temenni ve tereddüt aynı kefede ve dengini bulamayan sözcüklerin ısrarlı bekleyişinde asla kaleminden taviz vermezken şair ve işte uleması yerin göğün tüm safsataların yerin dibine gömüldüğü o hummalı bekleyiş.

Sadece bir sözcük sadece bir sihir iken beklenesi.

Seyyah ruhların alfabesi.

Gel gör ki kıtlığa girmişken sözcükler ve uzaklaşan ilhamın saydam ruhuna konmaz mı sahiden de ilham perisi?

Huzur bildiği şairin ve katık ettiği ömrüne yazmakla yaşamanın arasındaki o ince çizgi tıpkı normallik ve anormalliğin de birbirine olan dokunuşunda saklı iken gizler ve tüm izler.

Yağmurun yağmadığı.

Gecelerin sıradanlığı.

Uzun gündüzlerin cepkeni.

Ruhun ise tek tesellisi hani olur da köşeden döner ilhamın gediklisi.

Sırlar ve surlar.

Serler ve sorular.

Yerle göğün kavuştuğu o ufuk çizgisi ve şair isyanlarda kaybolan ilham perisinin adı çıkmış bir kere bereketli bir ova misali kalemle biçtiği her santimetrekare varsa yoksa şairin ruhunun iz düşümü.

Yüreğin contaları sökülmüş.

Ruhun ıslak minderleri çalınmış.

Gözlerindeki ışığın peşinde ve sessizlik iken göç eden ruhlardan arda kalan.

Anne sesi.

Annenin söylediği o son ninni.

Belki de annesine söylediği son sözcük.

Ellerinin arasından kayıp giden tüm hayallerin son durağında hali hazırda saklı ve kayıtta iken şiirin telaffuzu aslında umudun ta kendisi…

Şiir yazmadığı güne okuduğu lanetten de yok ötesi.

Bir şiir.

Gaza gelen ilham.

Aslında alıp verdiği nefesin ta kendisi ve şair çıkmazlarda:

Ey, ilham perim nereye gittinse bir an evvel geri dön…