Söyle Mihriban

Düşlerim tekil ve zinde, Mihriban:

Çatık kaşlı değil elbet gülüşlerim

Ne de olsa her biri annemden yadigâr

En çok da iç çekişlerim

Hem, hem…

Adımın hakkını vermeliyim

Bunca hengâme ve terane içerisinde dahi

Solmadan kalabildiğim baba toprağım

Lakin aşka artık uzak ve yabancıyım, Mihriban

Yanıltıldığımdan bu yana değil sadece

Yanıltmamak adına karar aldığım

Ama sadece kendimi k/andırdığım

Sütliman olsa keşke rüyalarım

Hep mi can pazarı hep mi can havli?

Kundaklanmış metanetim ve sabrım ve şükrüm

Gel gör ki:

Ara vermediğim dualarım.

Mihriban, söyle kimlerdensin?

Yer içer sen de yazıp gezer misin?

Ya da boş ver, Mihriban

Sen bana yoldaş eder yeter bana

Yetinmeyi bildiğim kadar da

Yatıya kalan hayallerimin mezar taşında

Bilumum şiir bilumum hikâye

Ölümün nazarında

Kayıtsız kaldığım kadar da yazdıklarıma.

Tadı yok artık mevsimin:

Eylül yanaştı menzile gel gör ki 

O da ter ve kir pas içinde.

Hani, yağmur?

Hani, fırtına?

Gök gözlü annemin hatırına

Keyfini çıkarmalıyım belki de hayatın

Elbet cılkı çıkmış isyanlarından ve ihanetlerinden insanların

Sıra bana gelirse

Layığıyla yaşayım yeter bana

Ele avuca sığmaz hayallerimin peşi sıra

Gel gör ki

Artık uzağındayım çoğu insanın ve de beyhude aşkın

Şiirlere sığmayan duyguların

Sandık dolusu sarmalında masalların

Şivesi var ya da yok duyguların.

Söyle, Mihriban:

Ne olacak benim kalbimin dokunulmazlığı?

Dokunmadığım kadar da dokundurtmadığım 

Gölgemle dahi kavgalı iken

Mihriban yoksa sen de mi şiire eşlik eden bir masalsın?

Yüreğimin ferinde saklı

Bir nazire bir hikâye

Ve görünmediğin kadar da sakar mısın?

Tıpkı yüreğimin finalinde şaşa kaldığım

Hayat denen hengâmede…