Affetmek Her Zaman Erdem Değildir

Affetmek güzel bir şeydir. İnsanın geçmişle arasındaki yükü azaltır, bazen kalbine biraz olsun yer açar. Fakat affetmek, her yapılanı haklı çıkarmak ya da her gidene yeniden kapı açmak değildir.

Bize çoğu zaman affetmenin büyüklük olduğunu söylediler. Oysa her şeyi affetmek, insanı her zaman daha erdemli yapmaz. Bazen affetmek için kendimizi zorlamak, yaşadığımız kırgınlığı ve bize yapılan haksızlığı yok saymak anlamına gelir.

Çünkü bazı insanlar hatasını gerçekten anlar, pişman olur ve değişir. Bazıları ise yalnızca sonuçlarından kurtulmak için özür diler. Aradaki fark sözlerde değil, davranışlarda saklıdır.

Birini affetmek, ona yeniden güvenmek zorunda olduğumuz anlamına da gelmez. İnsan birini kalbinde affedebilir ama hayatında ona artık yer vermeyebilir.

Bu bir ceza değildir.

Bu, sınır bilmektir.

Hayatta herkes ikinci bir şansı hak etmeyebilir. Değişmeyen bir insana tekrar tekrar aynı kapıyı açmak, bir süre sonra affetmekten çok kendine haksızlık etmeye dönüşür.

Belki de affetmenin en sağlıklı hali, içinde öfke taşımadan yoluna devam etmektir. Ne intikam istemek ne de yaşananları hiç yaşanmamış gibi kabul etmek...

Sadece olanı olduğu yerde bırakmak.

Çünkü bazen huzur, karşımızdakini affetmekten değil, artık ondan hiçbir şey beklememekten geçer.

Ve belki de gerçek erdem, herkesi affetmek değil; ne zaman affedeceğini, ne zaman uzaklaşacağını ve en önemlisi ne zaman kendini seçmen gerektiğini bilmektir.