Tabii'nin Son Kullanma Tarihi
KARAKTER: TARIK
(40’lı yaşlarının ortasında, yıllarca kurumsal bir şirkette orta düzey yöneticilik yapmış, kravatını hiçbir zaman tam gevşetememiş, düzenli, kibar ama yorgunluğu artık yüz hatlarına oturmuş bir adam.)
Hayır Demenin İlk Günü:
(Sahne aydınlanır. Ortada tek bir sade sandalye ve hemen yanında küçük bir sehpa vardır. Tarık, üzerinde ütüsü hafif bozulmuş lacivert bir gömlek, elinde yarısı içilmiş bir kahve kupasıyla sahnenin tam ortasında durmaktadır. Yüzünde ne bir öfke ne de bir panik vardır; aksine az önce çok ağır bir yükü sırtından atmış birinin o tuhaf, hafif alaycı rahatlığı okunur. Seyirciye doğru bir adım atar, kupayı sehpaya bırakır ve konuşmaya başlar.)
İnsanın hayatı öyle büyük felaketlerle, depremlerle falan yıkılmıyor. İnsanın hayatı, küçük harflerle yazılmış, sonuna bir de mahcup bir gülümseme eklenmiş beş harflik bir kelimeyle çöküyor: "Tabii."
"Hafta sonu şu bilançoyu toparlar mısın Tarık?" — Tabii.
"Arabayı iki günlüğüne alabilir miyim, benimki serviste de?" — Tabii, ne demek!
"Akşam bize gelin, kayınvalidemler de orada olacak, biraz otururuz." — Tabii, bayılırım.
"Şu kredi kâğıdının altına bir imza atar mısın, formalite icabı?" — Tabii, ver kalemi!
Yıllar boyunca, biri benden bir şey istediğinde beynimle ağzım arasındaki o sinir hattı otomatik olarak devre dışı kaldı ve dilim benden habersiz "Olur, hallederiz" diye yuvarlanıverdi. Kimse kırılmasın, kimse surat asmasın, aman ortalık gerilmesin... Sonuç ne oldu biliyor musunuz? Etrafımdaki herkesin yüzü güldü, bir tek benim geceleri dişlerimi sıkmaktan çenem kilitlendi. Diş hekimi bile dün akşam ağzımın içine bakıp, "Tarık Bey siz gece uyurken ceviz mi kırıyorsunuz?" dedi. "Yok doktor bey," dedim, "Gündüz yuttuğum lafları gece öğütüyorum."
İşte ne olduysa bu sabah oldu.
Saat yedide alarm çaldı. Yataktan kalktım, banyodaki aynaya baktım. Gözaltlarımda mor halkalar, omuzlarım sanki sırtımda üç katlı bir apartman taşıyormuşum gibi öne düşmüş. Tam o sırada telefonum titredi. Ekranda genel müdürümün adı: Cengiz Bey. Sabahın yedisi! Açtım. Daha "Günaydın" dememe kalmadan başladı: "Ya kusura bakma Tarık sabah sabah, bugün yıllık izninin ilk günü biliyorum ama öğleden sonra şu sunumu bir gözden geçirsen, akşamüstü de müşteriye bir mail atsan..."
Normalde ne derim? "Tabii Cengiz Bey, hiç sorun değil, zaten evde boş boş oturuyordum."
Ama bu sabah... Boğazımda bir şey düğümlendi. Aynadaki o yorgun adama baktım ve ağzımdan hiç tanımadığım, yabancı bir ses çıktı:
"Hayır."
Karşı tarafta bir sessizlik oldu. Öyle bir sessizlik ki, sanki telefon hattının diğer ucunda bir meteor düşmüş. Cengiz Bey bir yutkundu: "Anlamadım? Sesin kesildi galiba Tarık, bugün halledersin değil mi?"
Dedim ki: "Sesim gayet net geliyor Cengiz Bey. Bugün benim izin günüm. Sunuma bakmayacağım, mail de atmayacağım. Hayır."
Ve telefonu kapattım!
(Seyirciye doğru hafifçe eğilir, gözleri parlayarak devam eder.)
İnanabiliyor musunuz? O an gökten üzerime yıldırımlar yağacak sandım. Kuşlar ölmeye başlayacak, tavan üzerime çökecek, dünya ekseninden kayacak sandım. Bekledim... Bir saniye, iki saniye, beş saniye... Hiçbir şey olmadı! Hatta mutfaktan gelen o bayat kahve kokusu bile bir anda mis gibi kokmaya başladı.
Dedim ki kendi kendime: "Bu iş bu kadar basit miydi ya? İki hece! Ha-yır!"
O gazla sokağa çıktım. Denemem lazım ya, sanki yeni bir süper güç keşfetmişim gibi! Apartman kapısında karşı komşum Müberra Hanım yakaladı: "Aaa ne iyi oldu gördüğüm Tarık oğlum, hazır çıkmışken şu pazardan bana iki kilo domatesle bir demet maydanoz kapıp gelsen ya, dizlerim tutmuyor."
Gözlerinin içine baktım, en kibar, en nazik gülümsememle: "Hayır Müberra Hanım," dedim. "Bugün hiç pazara gidesim yok."
Kadın elindeki fileyle öylece kalakaldı. Sanki ona küfretmişim gibi değil de, az önce fizik kurallarını ihlal etmişim gibi baktı arkamdan. Yürüdüm gittim!
Sonra üniversiteden eski bir arkadaşım aradı. Biliyorsunuz o tipleri; sadece işi düştüğünde "Kardeşim naber, özlettin kendini" diye arayanlar... Tam "Tarık senden bir ricam olacaktı..." diye cümleye girmişti ki sözünü kestim: "Kardeşim seni çok seviyorum ama bugün kimsenin ricasını yerine getiremeyeceğim. Hayır."
Adam güldü önce, şaka yapıyorum sandı. "Lan bırak geyiği, sıkıştım diyorum." Dedim: "Ciddiyim. Bugün kapalıyız. Yarın da kapalıyız. Hatta bu gidişle komple devrediyoruz dükkânı."
(Bir an durur, yüzündeki gülümseme yerini daha derin, biraz hüzünlü ama keskin bir farkındalığa bırakır.)
Akşama kadar tam on dört kişiye "Hayır" dedim. On dört!
Ve akşam eve dönüp şu koltuğa oturduğumda çok acayip bir şey fark ettim. Biliyor musunuz, o on dört kişiden hiçbiri ölmedi. Hiçbirinin işi yarım kalmadı. Pazar alışverişi de yapıldı, o sunum da bir başkasına yaptırıldı, o borç para da başka bir yerden bulundu.
Meğer ben kimsenin "tek çaresi" değilmişim. Ben sadece herkesin en kolay yoluymuşum.
Yanlış anlamayın; elbette sevdiklerimize koşacağız, elbette birbirimizin yükünü tutacağız. Ama mesele şu ki; her zaman, her şeye, herkese "Evet" denmez! Çünkü sen her boşluğu doldurmaya kalktığında, ne kendi hayatına yer kalıyor ne de gerçekten yardıma ihtiyacı olana verecek gücün... Kendi kuyusunu kurutan birinin, başkasının susuzluğuna çare olma şansı yok.
İnsanlara "Evet" dedikçe sevildiğini sanıyor insan. Oysa "Evet" dedikçe sadece kullanışlı oluyormuşsun. İyi bir insan değil; sadece iyi bir basamak... Üzerine basıp geçtikleri, sonra da arkalarına bile bakmadıkları sağlam bir basamak.
(Sandalyeye oturur, seyirciye doğru hafifçe yaslanır.)
Şimdi oyun bitmek üzere. Birazdan perdeler kapanacak, siz de çıkıp evlerinize gideceksiniz. Kapıdan çıkarken biri sizden bir şey isteyecek. Belki yol tarifi, belki yarınki bir iş, belki de hiç istemediğiniz bir davet...
O an bir saniye durun. Benim hatırımı kırın, kendi hatırınızı kırmayın. Bir kerecik olsun deneyin. İnanın bana, dünya yıkılmıyor. Sadece sizin üzerinizdeki enkaz kalkıyor.
(Işık yavaşça kısılırken son bir kez seyirciye bakar, hafifçe gülümser.)
Hadi bakalım... Şimdi dağılabiliriz. Ama alkışlamak zorunda değilsiniz. İstemiyorsanız... hayır deyin.
(Sahne tamamen kararır.)
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu