Bütün Mesele Anlaşılmamak Değil Anlatamamaktır

İnsan bazen anlaşılmadığı için değil, kendini anlatacak gücü kalmadığı için susar.

İçinden geçenleri kelimelere dökmek kolay değildir. Çünkü bazı cümleleri kurduğunda, ne kadar kırıldığını da kabul etmiş olursun.

Bu yüzden “iyiyim” dersin.

Kısa sürer.

Kimseyi yormaz.

İnsanlar seni güçlü sanır. Umursamadığını düşünür. Alıştığını zanneder.

Oysa insanın içinde, kimsenin duymadığı cümleler birikir.

Mesafen kibir.

Yorgunluğun ilgisizlik.

Kimse bilmez.

Belki de en büyük yalnızlık, yanında kimsenin olmaması değildir. Yanında olanlara bile kendini anlatamamaktır.

Ve bir gün konuşmamayı öğrenirsin.

Çünkü bazı şeyler anlatılmadığı için değil, anlatınca da değişmeyeceğini bildiğin için susulur.

Sonra insan, kendisini bile anlatmaktan vazgeçer.

Başkalarına değil, kendisine bile.

Belki de insanın en büyük yenilgisi, anlaşılmamak değil; bir gün anlaşılmayı artık istememesidir.