Rüzgârın Kırdığı Kibir Ve Kalanın Sessizliği
Dün paylaştığım kedi yazımın altına yorum yapan Saygıdeğer Mustafaoglu Hocamın yorumundan esinlenerek yazdım. Kendisine çok teşekkür ederim.
Bazen bir gülü, bazen bir kurumuş dalı konuşturmak.... Yorumu ile
Eski taş duvarın gölgesinde, baharın en parlak sabahında yan yana duruyorlardı. Biri henüz açmış, sabah çiyini üzerinde elmas gibi taşıyan, kokusuyla bütün bahçeyi esir almış mağrur bir kırmızı gül; diğeri ise mevsimlerin yükünü omuzlamış, kabukları çatlamış, üzerinde tek bir yeşil filiz bile kalmamış sessiz bir kuru dal.
Gül, rüzgâr her estiğinde kadife yapraklarını gururla savuruyor, çevresindeki her şeye tepeden bakıyordu. Bakışlarını usulca aşağıya, kendi ihtişamının yanında bir gölge gibi duran o kuru dala çevirdi. Dudaklarının ucunda küçümseyen bir tebessümle konuştu:
"Sana her baktığımda senin adına utanıyorum," dedi gül, sesindeki kibri gizlemeye hiç gerek duymadan. "Aynı topraktan su içiyoruz, aynı güneş üzerimize doğuyor. Ben kokumla ve rengimle bütün bahçenin sultanı olmuşken, senin şu perişan haline bak. Ne bir yaprağın kalmış ne bir diriliğin... Rüzgâr bile yanından geçerken yüzüne bakmıyor. Benim bu eşsiz güzelliğimin yanında kuru bir odun parçası gibi durup bahçenin manzarasını bozuyorsun."
Kuru dal, sabah melteminin dokunuşuyla hafifçe gıcırdadı. Gülün bu sert ve üstten bakan sözlerine ne öfkelendi ne de sesini yükseltti. Yılların verdiği o ağır, sakin ve görmüş geçirmiş tavırla cevap verdi:
"Güzelliğin de kokun da göz kamaştırıyor, buna diyecek sözüm yok," dedi dal, dingin bir sesle. "Bahçenin bütün gözleri şu an senin üzerinde. Ama unuttuğun bir şey var: Ben senin bugün durduğun o yüksek dallarda çok baharlar gördüm. Şu an küçümsediğin bu kuru gövde, nice fırtınadan geçip bugüne kaldı. Sen ise henüz baharın ilk güneşini gördün, ilk rüzgârını bile tatmadın."
Gül, yapraklarını alayla titreterek başını daha da dikleştirdi:
"Bana akıl vermeye mi kalkıyorsun? Kendi haline bakmadan bana fırtınadan mı bahsediyorsun? Benim köklerim sağlam, gövdem taze, güzelliğim dillere destan. Rüzgâr bana zarar veremez, olsa olsa kokumu uzaklara taşır. Sen kendi kuruluğuna yan; yakında bir bahçıvan gelip seni kökünden söker atar, bense bu bahçenin tek hakimi olarak kalırım."
Kuru dal, sadece hafifçe iç geçirir gibi kabuklarını esnetti ve bir daha tek kelime etmedi.
Günler günleri, haftalar haftaları kovaladı. Bahar yerini kavurucu yaz güneşine bırakırken, gül her geçen gün kendi güzelliğine daha da hayran oldu. Bahçeye giren her misafirin ilk durağı olmaktan, övgüler duymaktan başı dönmüştü. Yanındaki kuru dalı artık neredeyse hiç fark etmiyor, ona bakmaya bile tenezzül etmiyordu. Oysa gökyüzü yavaş yavaş değişmeye başlamış, yazın o sıcaklığı yerini sonbaharın ilk serin ve tedirgin edici esintilerine bırakmıştı.
Bir ikindi vakti, ufukta ağır ve kurşuni bulutlar belirdi. Bahçenin üzerindeki o durgun hava yerini önce uğultulu bir esintiye, ardından kuzeyden kopup gelen sert ve acımasız bir fırtınaya bıraktı. Gök gürültüsü eski taş duvarı titretirken, şiddetli bir rüzgâr bütün öfkesiyle bahçeye daldı. Gül, aylar boyu övündüğü o ince, taze gövdesiyle bu ani saldırıya direnmeye çalıştı ama ne kadar mağrursa o kadar kırılgandı. Rüzgârın sert bir savuruşuyla taze dalları çıtırdayarak kırıldı, o eşsiz kadife yaprakları bir anda kopup toprağın üzerine darmadağın savruldu. Aylardır bahçeye hükmeden o kibirli gül, saniyeler içinde paramparça olmuş, yaprakları çamurun ve kuru otların arasına karışmıştı.
Fırtına dindiğinde bahçeye derin, ağır bir sessizlik çöktü. Rüzgâr bütün güzelliği dağıtmış, yalnız tek bir şeyi yerinden oynatamamıştı: O kuru dalı.
Kuru dal, hemen dibindeki toprağa savrulmuş o kırmızı yapraklara uzun uzun baktı. İçinde ne bir zafer sevinci ne de intikam hissi vardı; sadece mevsimlerin öğrettiği o sarsılmaz hakikati fısıldadı:
"İşte böyle... Rüzgâr kimseyi özellikle seçmez; yalnızca esmeyi bilir. Ama rüzgâra karşı eğilmeyi bilmeyen her mağrur gövde, kendi kırılganlığına yenilir. Gösteriş de güzellik de bir mevsimliktir; asıl kudret, ne kadar yaprak dökerse döksün, fırtına dindiğinde toprağa bıraktığı izden vazgeçmeden yerini koruyabilmektir."
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu