Aşk Mahalinden Uygun Adım

Aşk mahalinden gecenin bir yarısı uzaklaşıyorum. Cebimde eski şarkıların notalarından birkaçı, yüreğimde vesaiti bomboş bir duruşta öykünen kalışlar var. Her gece aynı duygularla helalleşip her sabah aynı duygulara uyanır mı insan? Duygusu yitirilmiş geniş bir avluda yarım yamalak atılan bir voltayım. Kalemime kalender terk edilişlerimin mecmuaya geçirilmeyen boyaları akıyor ve ben bir sevdayı hep aynı tutsaklıkta hür sanıyorum. Tümcelerime gardiyanlar, imlecime susuz kalan umutlar eşlik ediyor. Bu gece de sarhoşluğu sevmekte kaybeden bir kadehte buluyorum. İçmeden sarhoş olur mu insan? Olursa bu sarhoşluk aşka mı, aşktaki en büyük kaçaklığa mı? Herkes yine herkesiyle aynı mutsuzluğun mutlu zannedildiği tekrar dolu doğaçlamasında.

Yazarım. Sevda lavuk ve pamuk dolu yastıkların uykunun en tatlı yerinde kendini bir şey sandığı cehennemde yine kendine uyanır. Türkçe, hissiyat damarından çekilen bir kayıp dil oluyorken şırıngasında kalemimin; ismi lazım olmayan acılara serumun bitmeyişi oluyorum ben de. Parmaklarımdan kalem, kalemimden kan fışkırıyor. Yine de namuslu bir yazarım.

Sevilemedik. Dil, di’li geçmiş zamanın asortik hayrı oldu ve biz yine sevilemedik. Gururun dimağında sarf edilen varlık ve yokluk arasındaki farkın hiçbir farkının olmayışı olduk.

Cebren ve zilleten. Hilesi Darüşşafaka’da tartışmasız bir danışmandır bundan gayrı, duyguların. Duygularının, duygularımın.

Uygun adım…

Dilara AKSOY