Alnımın Ortasına Kazınmış Sızılar

ALNIMIN ORTASINA KAZINMIŞ SIZILAR

Bilir misin?..

Yetim çocukların gözyaşları karıştığında toprağa,

Bağrını parçalarmış gökyüzü,

Bir azap yıkıp geçermiş her şeyi,

Bir kırlangıcın felaketine saklanırmış dünya,

Kıyametine ağlarmış zaman,

Hiç kimseler bilmez de,

Bir toprak bilirmiş kadrimizi,

Silinip giderken bağrında,

Bir toprak kabul edermiş olduğu gibi…

Acının iliklerime kadar işlediği,

Alnımın ortasına kazınmış sızıların,

Karanlıklarından geçtim.

Bilmezsiniz,

Gülersem, kahkahalarım ağlar benim!..

Yıkılmış hayallerin ortasında,

Darağaçlarına çekilmiştir özlemlerim.

Bu yüzden,

Beyaz bir kağıda,

Kar beyazı düşer gözyaşlarım,

Çünkü ben!

On ikisinden öksüz ve yetimim…

Kaderimi bağrımın ortasına bıçak gibi sapladılar,

Habil’in soluğunu içtim uykularımda,

Ölüm ayalarımda nöbet tuttu,

Çilemize bulaştırdılar çocukluğumuzu,

Gölgelerime saklandı isyanlarım,

Bunca hezeyanın ortasında,

Çocukluğumu bulamadım,

Gençliğimi göremedim,

Fırtınaya tutulmuş sahipsizliğimle,

Kifayetsiz kaldım…

Kardeşlerim dalından düşmeyi bekleyen yapraklar gibiydi,

On beşinde kopardılar Hatice’yi,

On dördünde gelin oldu Fatıma,

Bir gurbet kuşu çalıp götürdü diğer yarımı,

Ömrümce yan yana bulamadım Zekeriya’mı,

Ve ben,

Acılarımı sabrıma sarıp, 

Yolcusu gelmeyen bir limana demirledim dünyayı…

Yetim çocukların gözyaşları karıştığında toprağa,

Tarihin izleri silinir zamandan,

Bulutlar sisli sabahlara uyanır,

Rüzgarlar yalınayak geçer şahikalardan,

Ve

Bir hicran yarası şahlanır damarlarımda,

Kaç zamandır böyle,

Kendimle kavgadayım…

Merak etmeyin şimdilerde,

Rüzgara yelken yaptım umutlarımı,

Yüklenip geçmişin ağrılarını,

Hece hece adımladım varlığımı.

İşte böyleydi alemde racon,

Kendine hükmünü kesmişliğim var,

Ebede öykünmüşlüğüm,

Yaşamak ve sevmek gibi büyük bir nedenim, 

İsrafil’in suru üflemesini bekliyorum,

Düğünüm diye…

Adem Efiloğlu 

07 Eylül 2026

Saat.17.26