Bir Şiir Yakıyorum

Beklemesi zor,

Sabırsız zamanlar eskittim dudaklarımda.

Kifayetsiz cümleler ısmarladım kendime.

Yokluğun sularında demlerken özlemini,

Kehanetin perdesini araladı rüzgâr,

İki yavru martı kanadı uçuştu üstümüzde, 

Dalgalar kıyımıza sert yüzünü bıraktı,

Ezildi altında zaman,

Çok bilinmeyenli denklemiyle,

Fırtınaya tutulduk… 

Ağır adımların izlerini yonttum toprağa,

Çürümüş mahzenimin küf kokulu imgeleri,

Yenildi gizlerimde, sevmelerin yanılgısı,

Gözlerime kara gölgeler düştü,

Bal dudaklarına öfke,

Ulaşmadı kavuşmalar,   

Kendine mahkûm oldu şiirler bile…

Tutkular cenkleşti fırtına ortasında,

Dalgalar kayalarda parçaladı feryadını,

Dağıldı köpüklerin beyazında denizin tuzu,

Dağıldı kum tanecikleri,

Sineye çekildi bütün duygular,

Öğrendi avunmayı varla yok arasında,

Mihrabın denize düştüğü yerde,

Ağladı zaman…

Sonsuz ihtimaller dizildi aklıma,

Tuzunu bulaştırdım gözyaşlarımın,

İnce belli bardakta yudumladım hepsini,

Bir tutam umut,

Bir tutam hüzün,

Bir damla gözyaşı,

Ansızın yürekte yangın telaşı…

Bir şiir daha yakıyorum şimdilerde,

Ücra köşelerde kendine sığınmış kelimelerimle,

Önünde boynunu bükmüş biçare duygularım,

Bir belirsizlik ekiyorum zavallı yüreğime,

Dualara meyletmiş çatlamış dudaklarımdan,

Bir şiir daha yakıyorum şimdilerde,

Şimdi sadece hayatı dilenen…

Âdem EFİLOĞLU

2011