Allah Rahmet Eylesin

Allah Rahmet Eylesin. 

Uyku 

çekilmiş odamın bir köşesine 

ağlıyor. 

Bir ben varım şimdi, 

Bir de tavanda gezinen

adı konmamış düşünceler var. 

Pencerenin ardındaki şehir… 

İçinde yaşadığım… 

Ya da yaşayamadığım eskiden… 

Benim içimde ise 

bir şeyler hâlâ ama hâlâ

eve dönemiyor gibi… 

Evin yolunu unutmuş belki… 

Öyle de değil ya… 

Neyse… 

Belki sabah olur birazdan,

belki de olmaz.

Bazı gecelerde

Eninde sonunda güneş doğsa bile

insanın içi karanlık kalır ya… 

Ben yine de

bir dize bırakıyorum gecenin avucuna;

kaybolursam diye satırlar arasında… 

Kayıp ilanım olsun diye… 

Diye diye bunları mı dedin şair? 

Hani sendin sözde mahir? 

Kendime karşıt bir bendim… 

Bir bendim de var ayriyeten 

Karşıt kendime karşı… 

Yazıyorum öyle kendime… 

Karışma! 

Karışmış zaten çarşı pazar. 

Karış karış gezdiğim memleket gibi karışık hani… 

Her bir karışında hatıralar ezdiğim memleket… 

Ve bezdiğim gayrı memleket… 

Ah be Adana! 

Nasıl bir uygarlıksın be Adana?! 

Yarısı rakı, 

Yarısı berrak su dolu gibisin. 

Kendin kadar temiz, 

Kendin kadar kirlisin. 

Dilim dönmez oldu, 

Tükendi söyleyeceklerim. 

Kefenledim bazı anıları. 

Kefenledim ya bazı anıları… 

Ama toprağa vermeye kıyamadım;

insan bazen

ölüsünü değil,

ondan geriye kalan kendini gömüyor.

Gömdüm. 

Okudum ve de selasını… 

Ruhuna Fatihasını… 

Allah rahmet eylesin. 

4 Eylül 2026