Şu Aşk 3

Şu Aşk -3

sonra bir gün

sabah, 

gerçekten sabah oldu! 

bunu senden öğrendiğimi söylemeyeceğim

sen söyledim say… 

çünkü bazı sabahlar

kimsenin eseri değildir

insan kendi karanlığından çıkar ya… 

kader ya… 

ben de çıktım karanlığımdan. 

penceremi açtım

şehir hâlâ aynı şehirdi

sokaklar aynı

deniz aynı

uzaklarda ise yine gemiler vardı

ama ben

aynı ben değildim

bir zamanlar

bir bakışından korktuğum kadın

şimdi içimde

sessizce yürüyen bir ışığa benziyordu

seni artık

bir yere yetişmek için sevmedim

seni kaybetmemek için de değil

seni korumak için de değil… 

seni

olduğun gibi sana bırakarak sevdim

seni 

kendi kaderine bırakarak da değil ancak…

ancak ve ancak 

kaderimizin, 

bir ve birlikte olan kaderimizin, 

yüce kıvrımlarında

bir ve birlikte yol alarak… 

işte en zor tarafı da buydu… 

hayattı, 

sevmekti, 

zordu, kordu… 

birini sevmek

onu kendine ait sanmamakmış

elini tutarken

özgürlüğünü de tutabilmekmiş

gitme ihtimalini bilip

yine de “kal” diyebilmekmiş… 

“…kal, gitme!”

ben bunu çok geç öğrendim… 

… 

çokça geceyi

tek başıma tüketerek öğrendim.

çokça cümleyi

dilimde öldürerek

çok kez kendime

“geçer” diyerek… 

ama geçmedi, 

geçmesini de istemedim artık… 

çünkü bazı duygular

iyileşmek için değil

insanı değiştirmek için gelir. 

bu böyledir. 

böyle… 

sen benim içimde

bir yara olmadın asla. 

bir kapı oldun… 

karanlığıma kapanan… 

ardından ben

kendimi buldum. 

orada ne korku vardı

ne pişmanlık

ne de o eski adam

yalnızca bir kalp vardı

hâlâ atan

hâlâ inanan

hâlâ seni görünce

dünyanın bütün ışıklarını birden 

hatırlayan… 

ve anladım:

aşk… 

insanın başına gelen 

öylesi bir şey değilmiş yalnızca

insanın

başına gelmeye cesaret eden

insanın

başına gelmesine cesaret ettiği

öylesi en güzel şeymiş. 

öyleyse bırak

bu şehir biraz daha uyusun

bırak gemiler

bildikleri limanlara gitsin

bırak gece

son kez üzerimize kapansın

ben artık korkmuyorum! 

çünkü seni severken

kendimi buldum… 

ve buluyorum. 

kendimi bulunca… 

ve şimdi

kalbimin kapısını kapatmıyorum asla. 

kim gelirse gelsin. 

kim giderse gitsin. 

ben bu kalpte

ilk defa

“kendim” olarak yaşayacağım

çünkü şu hayat

bir kere veriliyor insana. 

ve insan

bir kere sevdi mi…

artık

korkmadan sevmeli

korkmadan yaşamalı… 

korkmadan yaşanmalı… 

şu “aşk”…

nasıl da yaşanası…

23 Ağustos 2026/ Saimbeyli Çatak