Şu Aşk 2

Şu Aşk -2

sabah, 

sabah olmaya yüz tutmuştu

gece hâlâ üstümdeydi oysa 

bir kuş, uykusundan erken uyanmış

bir başka şehrin türküsünü söylüyordu

ben seni düşünüyordum

senden kalan bir şey gibi

kendimden kalan bir şey gibi… 

insan, 

insan kendinden kaçabilir mi

…diye sordum o sabah

deniz cevap vermedi

şehir cevap vermedi

sen hiç cevap vermedin

ben ilk defa

cevabı kendimde 

kendimce 

kendi kendime aradım. 

meğer, 

meğer insan

en çok sevdiği yerde eksilmezmiş

bazen de çoğalırmış

birinin gözlerinde kendine rastlamakla 

korkunç bir şeymiş bu aslında 

ama güzelmiş de çokça… 

seni, 

seni sevmek

bir pencere açtı içimde

rüzgâr girdi içerime 

eski perdeler savruldu önce 

yıllardır kapalı duran

ve yıllardır kapalı duran

odalarımı gördüm sanırım… 

bir… 

bir odada, 

bir odada çocukluğum vardı

bir odada sustuğum bütün sözler

bir odada kimseye anlatmadığım

o büyük yalnızlık

bir odada da

sana söyleyemediğim sayısızcası… 

hepsine tek tek baktım. 

hiçbirinden kaçmadım. 

çünkü, 

çünkü anladım

aşk bazen bir başkasına kavuşmak değil

kendi kalbine giden yolu

ilk defa bulmaktır… 

ilk defamdın… 

sen… 

sen gelirsin

sen gidersin

şehir değişir

gemiler başka limanlara varır

insan yine kendi içinde kendiyle kalır…

ama ben… 

ben… 

ama… 

ama bir kere sevmişse insan 

artık o eski o insan değildir

bir kere sevmişsem ben 

ki sevdim 

eski ben değilimdir 

değilim. 

ben o gece

o gece… 

seni kaybettiğimi sanmıştım

meğer

o acınası korkaklığımı kaybetmişim. 

şimdi senden yana değil

hayattan yana bir sözüm var:

sevmek

biraz da yanmaksa eğer

varsın yansın içim… 

çünkü bazı ateşler

insanı yakmaz

insanı kendisine getirir. 

ve ben artık

kendi kalbimin önünde

başımı eğmeyeceğim. 

çünkü; 

şu “aşk”…

ne de büyük cesaret.

23 Ağustos 2026/ Saimbeyli Çatak