Şu Aşk

Şu Aşk 

seni ilk gördüğüm akşam

bütün şehir biraz sustu

ben sustum, sokak sustu

bir tek içimdeki adam

durmadan adını konuştu… 

sen başka birine bakarken

ben gözlerimi kaçırdım senden

ne kadar uzak durursam durayım

o kadardan daha çok yaklaştım sana

bunu kimseye anlatmadım ama… 

geceydi

şehir denize yaslanmıştı

uzaktan bir vapur geçiyordu

sen saçlarını topluyordun

ben ellerime bakıyordum

ellerim titriyordu… 

sana “kal” diyemedim

git demeye ise dilim varmadı

gönlüm razı olmadı… 

insan bazen sevdiği kadına

en çok sustuğu yerden yenilirmiş

ben bunu sende öğrendim… 

sonra sen gittin… 

ardından bir sokak lambası söndü

bir taksi kayboldu gecenin içinde

ben bir cebimde yarım bir sigara

bir cebimde yarım bir hatıra

ve söyleyemediğim cümlelerle

sabaha kadar yürüdüm… 

kimse bilmedi

ben seni o gece

ilk defa seni o gece

o gece kaybetmedim… 

ilk defa ben 

kendimi bulamadım

o gece…

ben seni sevdiğimden değil

ben seni sevmediğimden değil

ben seni çok sevdiğimden değil

ben seni hiç sevmediğimden değil

kendimi 

sende 

bulduğumdan korktum.

bulduğum kendimden değil

bulamadığım bir parçamdan değil

kendi heybetimden korktum. 

yüreğimdeki aşktan korktum. 

kalbimdeki sevdadan korktum. 

ruhumu saran ruhlar ötesinden korktum. 

şu en gerçeğinden gerçek…

şu “aşk”… 

ne korkulası… 

23 Ağustos 2026/ Saimbeyli Çatak