Leylanın Gamzeleri

Teneke sobanın sıcak nefesinde erirken memleket rüyası, 

duvarda al bayrak, 

seccadenin üstünde damla damla birikmiş o sessiz niyaz, 

dışarıda postalların öğüttüğü asfaltsız yokuşta, 

boynunda mermi çekirdeği 

Ceketin sol iç cebinde Kur'an; 

kör bir kurşunlar vızır vızır geçerken başımızın üstünden 

Ant içmiştik, yeminliydik Türkiye sevdası için. 

Canımız pahasına.

Leylâ’nın Köln’den getirdiği gamzeler 

Daha beter sevda taşıdı bu yangına 

Sabah ezanı delerken Ümraniye’nin yağmurlu sabahını, 

ocağın başında ekmek kokusuyla karışık anne duası; 

kapı eşiğinde bırakılan her nefes, 

akşam dönecek mi dönmeyecek mi endişesi 

alnıma yazılmış vatan ,bayrak sevgisi ; 

ve babanın göz bebeklerindeki o yoksulluk, 

anaların nasırlı elleriyle diktiği hırka gibi 

sarar delikanlı omuzları 

ve okul kapısında "vatan bölünmez" diye atılan haykırış, 

merdiven basamaklarında leylanın gamzesiyle , 

yanıp tutuşan o sevdalı gönül .

Teneffüs zili değil, 

ölümün soğuk nefesi tahta masalarda; 

Selim düştü kaldırıma, 

kanı sindi bu şehrin en saf, en masum toprağına; 

hastane koridorlarında sönen gözlerin ardından 

yükselen o acı feryat

o dağları deviren haykırışlar.

Okul defterine iliştirilmiş kuru bir karanfil gibi soldu.

Bayrak direğine rüzgârla yazıldı selimin adı .

Oda kırmızı üzerindeki ay -yıldızdı

Benim ilk şehidimdi.

henüz bıyığı terlemeden gitti , 

sırtında bu coğrafyanın kanla yazılan kefeni.

Sen Leylâ, Ren nehrinin serinliğinde yürüyen, 

Köln’ün asfalt caddelerinde 

unuttuğun o gurbet ezgisiyle gelen mavi nazarlım; 

gecekondu mahallesinde bizimle çamur yutan, 

ezan sesine ürperen, 

gözlerindeki o Vatan pırıltısıyla hep yanımda olan yârim.

Biz bu toprakta can pazarını ilmek ilmek örerken, 

senin parmak uçlarına değdi Hergün gazetesi ve aşk, 

merdiven altında saklandık, 

vedalara zil sesinin uğultusu değdi, 

birde gözlerine o sığmayan en hüzünlü bakış.

Ben en çok onu sevdim zaten.

Ortak paylaşılan bir tarhana çorbası, 

en n çok sevdiğin çorbaydı .

su kuyusunda nöbet tutarken tanışmıştın 

bu mahalle delikanlısıyla.

Aynı lisede ,farklı sınıflarda olduğumuzu 

O gün öğrenmiştik

Akşam haberlerinde yükselen onlu rakamlar, 

karakola çağrılan komünist amca oğlu, 

karanlığı kesen pencereler ve suskunluk kanaması; 

herkes kendi yangınından mesuldu bu coğrafyada; 

kimisi bayrağa sarıldı, 

kimisi orak çekice odaklı, 

kimisi de canını sokak aralarına bıraktı 

ve henüz 16 yaşında saçlarına ak düşüren bu garip sevdalı, 

bu toprağın derinlerinden sökülemeyen,

en derin, 

en kanlı sancıydı ülkesini sevmek.

Alemdağ caddesinde el ele tutuştuğumuz 

o kırk saniyelik yasak an, 

uzakta Köln tramvayları çınlarken, 

burada tahta başlık dikilir ergen ömürlere; 

sanırsın ki bu coğrafyada sevda bile mezarlık taşlarıyla ölçülür, 

bakışlar ölüme bakar, 

gülüşler meydanların bir kıyısında kaybolur.

Bir yanda Almanya biletinin takvimi, 

diğer yanda bu toprağın etinden tırnağından sökülemeyen 

o asi, o inatçı, o kanayan ülkü .

ne Leylâ sığabildi bu yangın yerine tam manasıyla, 

ne biz vazgeçebildik 

bu bayraktan, bu ezandan, bu hüzünlü hikayelerden.

Şimdi Ümraniye betonlaştı, 

o teneke sobalı odalar yok, 

o delikanlılar saçlarına ak düşmüş birer dede oldu 

Bu şehirde ne zaman bir yatsı ezanı okunsa minareden, 

rüzgâr yine o 1977 ayazını sürükler getirir

hafızanın en soluk, en kanayan yerine.

Selim’in kanı silinmedi kaldırımlardan, 

Annenin duası duvarda asılı, 

babanın gözündeki gam baki kaldı hatıratın orta yerinde 

Ve Köln’den esen bir rüzgâr gibi düşer akla Leylâ; 

Ve o bu toprağın yangınını anladı bizimle beraber,

Ve biz onun hüzünlü gurbet masalını.

Elveda Leylam

Elveda gençlik çağım …

redfer