Adım Gazzeli İdris

Hiç kimseden hiç bir şey bekledikleri yok. 

Kara zeytin ve arpa tanesi yerler bu çocuklar

Ve kuru ot. 

Ve çürük hurma. 

Bu çocuklar yoğuracaklar kendi hamurlarını 

bir gün kendileri. 

Bu talihsiz coğrafyanın özgürlüğünü

Benim adım İdris

Gazzeliyim

Sekiz çocuğum var. 

Dokuzuncusu yolda. 

Yazdan sonra burada. 

Kayıtlı bir kütüğüm olmasa da

Bir işim var, çalışıyorum. 

Vatan savunması işimiz gücümüz.

Arkadaşlarım var, acı çeken.

Taştan çıkarıyoruz ekmeğimizi, 

üstlerini başlarını, defterlerini taştan çıkarıyorum. 

Dilenmiyorum kapı kapı, 

olmuyorum iki büklüm eşiğinde siyonistlerin. 

Öfkeyle kaynayan topraklara salmışım köklerimi. 

Çağlardan çok uzaklara bağlı babam benim, 

yüzyılların doğuşundan çok uzaklara, 

selvilerden, zeytinlerden çok uzaklara 

bütün bitkilerden çok uzaklara 

Kahpelerden değil, 

kara saban sürenlerden. 

Büyük babam da köylüydü. 

Başımızı sokacak bir kulübem var 

Yıkık betonların arasında ,

Kapısı, penceresi olmasa da.

Burası benim ana yurdum.

Alnında bir çatkı. 

El ayası deniz kabuğunun içi gibi kırmızı. 

Ekmeğini taştan çıkarır bu eller. 

Ayrıca zeytin yağını, bir de portakalı severim çok. 

Arayan bulsun beni bir yitik köyde, 

adsız yollarda unutulmuş. 

Harabeler arasında var olmaya çalışan insanları, 

Yıkılmış evlerde üşüyen sekiz çocuğumu

Ben ve karım fatıma 

Özlüyoruz şöyle insanca yaşamayı. 

Atalarımın üzüm bağlarını sen aldın elimden, 

çocuklarımla ektiğim toprağı sen aldın. 

Bıraktın bu taşları ,bu moloz yığınlarını bize, 

çocuklarımıza. 

Bunları da mı alacaksınız elimizden 

Bir daha diyorum! 

Bir daha ey katil sürüsü.

Ben merhametli birisiyim 

Adım Gazzeli İdris

saldırmam hiç kimseye. 

Ama aç korlarsa beni, 

Dokunurlarsa karıma, çocuklarıma ,vatanıma

Dökerim kanını bulunduğunuz her coğrafyanın

hem de damla damla, 

hemde oluk oluk …

Öfkemin ,intikamımın bir sınırı yok 

Şah damarına basarım dünyanın

Tahta atını çaldılarsa ne çıkar sanki, 

yıldızlar sana kaldı, yıldızlar, yavrum. 

Ey yanardağ çiçeği, 

ey damarlarımdaki yürek, 

gözlerinde görürüm doğuşunu güneşin 

Bir kapı araladılar sana rüzgâr vermek için, 

bir yara açtılar sana bir sabah vermek için, 

Yüz bin ev yıktılar 

bir ulus kurman için. 

Yüreğinin ortasında bir karanfil buldular,

Ey ay ışığı. 

Sokak ortasında, taşların üstünde, 

ölü gibi bırakılmış…

Cebinde bir kibrit kutusu buldular, 

bir yolculuk izni, 

ve sımsıcak ellerinde birkaç resim.

Annen ve ben ,

Senden önce giden yedi kardeşinin.

Hangi mezardan çıkmış gelirsin bana doğru, 

ey büyük babamın varisi? 

vurmuşsun sırtına zeytin tanelerini 

ve perişan rüzgârlar taşıyan Kudüsü 

Hangi mezardan çıkmış gelirsin bana doğru, 

içimdeki intikamı alevlendirmeye

ben uyanığım, 

yağmur uyanık, 

Davutun oğluyum ben, 

kuzeyden haber bekleyen, 

bir gemici çağırdı beni, gitmedim, 

bağladım gemileri kalın halatlarla, 

çıktım tepesine bir dağın. 

Ey Muntar tepesi, 

babamın, üstünde dua ettiği toprak 

satmam seni altınlar dökseler önüme, 

bağrında hep böyle sakla başkaldıranı,

Ayrılmam buradan, ayrılmam. 

Bizimkilerin sesi yaracak rüzgârı, 

kuşatacak sesler dört bir yanı

Döneceğiz bir gün, 

Bekle bizi  

Ey ata yadigarı Muntar tepesi

Döneceğiz diyorum da 

Evlerimiz yağma ettiler, 

un torbalarını yağma ettiler 

Ot topla bize kırlardan, karnımız aç. 

Uğuldar mideleri sabilerin kayalar gibi 

Ben uyanığım, 

yağmur uyanık. 

Umutla gözler dururum ufku. 

Muntar Tepesinin üstünde  

Hep orada bekleyeceğim.

Sarsılmadan, dimdik, sabırla 

O toprağın üstünde. 

redfer