Bir Damlacık Ağlayabilirmiyim

Ben bir şehit kızıyım,

Ağlamazmış şehit kızları, başı dik olurmuş.

Babam öyle demiş anneme;

Demiş ki: "Bir gün şehit olursam,

Eğer bir gün çalarsa kapıyı

Elinde bayrak olan bir komutan,

Derse eğer bir gün ’Başınız sağ olsun’,

Diyeceksiniz ki o komutana: ’Vatan sağ olsun...’

Dökülmeyecek bu evde kimsenin gözyaşı,

Düşmeyecek yere bir damlası bile."

"Sonra alacaksınız o bayrağı elinden;

Önce öpeceksiniz, sonra koklayacaksınız beni koklar gibi."

Ve demiş, "İşte o bayrak ile uyuyacak benim kızım."

Ve demiş, "Gelinliğim o bayrak olacakmış benim."

Hatırladığım bir soğuk Ankara akşamıydı,

Karlıydı o gün hava, ben ise beş yaşında...

Dışarıda, üstü ışıklar saçan birçok araba...

Annem baktı pencereden,

Babamın adını haykırdı onlarca defa.

Kapı çaldı;

Kapının önünde, aynı babam gibi birçok asker amca...

Ellerinde bir bayrak vardı; dürülmüş, mis gibi kokan.

Anneme dediler ki: "Başın sağ olsun..."

Annem dedi ki: "Vatan sağ olsun..."

Babamı aradım onlarca asker amca içinde,

Dedim: "Babam nerede?"

Dediler ki bana: "Sen bir şehit kızısın, baban cennette..."

Anneme sordum: "Anne, cennet nerede? Ne zaman gelir babam?"

Asker amca eğildi bana, elini kalbime koydu;

Dedi: "Bak Cennet burada..."

Ben yıllar sonra anladım,

O gün değil ama ben yıllar sonra ağladım kimse görmeden gizlice...

Tıpkı o günkü gibi, o asker amcalar ile birlikte...

Bir gün sonrasıydı, bir bayrak giydirmişler babama,

Asker abiler omuzlarında getirdiler babamı eve.

Tabutmuş adı, büyük bir kutuda...

Babamın resmi vardı, altında adı yazıyormuş.

Herkes ağlıyordu annemden başka.

Annem sarıldı o kutuya, ben de sarıldım;

Mis gibi babam kokuyordu.

Herkes ağlıyordu annem ile benden başka....

Bir yere gittik yüzlerce insan, adı Şehit Mezarlığıymış.

Hepsi de babamın arkadaşıymış,

O amcaların çocukları da hiç ağlamazlarmış ben gibi ,

Çünkü ağlarsak , babalar üzülürmüş Cennette,

Babamı gömdüler üniformasıyla...

Annemle benim resimlerimiz çıkmış cebinden ,

Annem geri koymuş tekrar babamın cebine....

Anneme hep babamı sorarak büyüdüm ben;

Dolaptaki üniformalarını,

Bir de o asker amcanın bıraktığı bayrağı koklayarak,

Babamın çoraplarını giyerdim ara sıra,

"Şehit ne demek?" diye diye...

Babamın anlatacağı masalları hep , annem anlatırdı bana,

Ben şehit masalları ile uyudum ,

O asker amcanın elini koyduğu yer vardı ya , tam kalbimin üstü,

İşte ben de ellimi tam oraya koyarak uyuyarak büyüdüm,

Her gece sanki babamın masalını dinler gibi....

Ben bir şehit kızıyım baba!

Ağlamazmış şehit kızları, başı dik olurmuş; öyle demişsin anneme.

Demişsin ki: "Bir gün şehit olursam,

Eğer bir gün çalarlarsa kapımızı,

Elinde bayrak olan bir komutan,

Derlerse eğer bir gün ’Başınız sağ olsun’,

Diyeceksiniz ki o komutana: ’Vatan sağ olsun...’

Dökülmeyecek bu evde kimsenin gözyaşı,

Düşmeyecek yere bir damlası bile."

Böyle demişin baba,

Seni özlersem , dalgalanan bayrağa bakacakmışım babam ,

Vatan sağ olsun babam,

Göklerde dalgalanıyorsun babam,

Babacığım...

Bir damlacık ağlayabilir miyim eğer izin verirsen ?

Not: Şehit Arkadaşım O.K ’nın Otizmli kızı(mız) Seda Nur’a armağan olsun.....