Bez Bebekler 2

Yaşımı sormayın bana, yaşım yok benim.

Beyaz bir gelinlik giydirerek kandırdılar tam on dördümde beni.

Ben daha bez bebeğimin saçlarını örerken,

Benim saçlarımı örüp, bir günde kadın ettiler beni.

Bana yaşımı sormayın, yaşım yok benim;

Çocukluğumu çaldılar, gençliğimi çaldılar,

Kaç yılımı çaldılar, sayamadım.

Ben on dördümde, buz tutup kaldım.

Başkalarının yüreği sıcacıkken, pır pır atarken,

Buz tuttu benim o çocuk kalbim;

Ben o kalbimin sesini sonra hiç duyamadım.

Ben hiç kahkaha atarak gülmeyi bilmem,

"Kadınlar hiç kahkaha atarak gülmezmiş," bana hep öyle dediler.

Kaşlarım hep çatıktı benim, bana hep böyle öğrettiler.

Biz, bez bebeğim ile gülüşürdük sadece, ağlamadığımız zamanlar,

Kimse görmeden gizli gizli... 

Sevgi nedir sormayın bana, ben hiç sevgi nedir bilmem.

Kimse sevmedi beni, okşamadı kimse saçlarımı masumca,

Tutmadı ellerimden, bakmadı gözlerime sevgiyle.

Ben hiç bilmem, başımı bir omza yaslamayı;

Bilmem ben hiç, bir erkeğin dizlerinde uyuya kalmayı.

Kimse örtmedi benim üstümü masumca bir battaniye ile,

Hep uyandırdılar beni gece yarıları,

Canımı yaka yaka... Ben hep üşüdüm. 

Bez bebeğim ağladı , ben ağladım,

O bez bebeğim sildi benim göz yaşlarımı ,

O içi pamuk dolu küçücük elleri ile.....

Yaşımı sormayın bana, yaşım yok benim.

On dördünde kaldım ben öylece...

On dördüme kadar sayabildim ben yaşımı ...

Şimdi söyleyin bana ?

Ne bir omuz bulabildim başımı yaslayacak,

Ne masum bir sevgi var içimi kaplayacak.

Bana sevmeyi , sevilmeyi kim öğretecek ?

O karanlık geceleri kim gelip temizleyecek?

Kim kaldıracak o çatık kaşlarımı benim?

Kim bulup getirecek geriye o çalınmış çocukluğumu?

Kim bulup getirecek bana kayıp gençliğimi?

Kim eritecek on dördünde buz tutan o küçük masum kalbimi? 

On dördüm de , kimse sormadıysa eğer benim yaşımı ,

Şimdi sormasın bana sakın kimse yaşımı ,

Yaşım yok benim ,

Adımı da sormayın bana, adım da yok benim.

Ama adı Zeynep, bez bebeğimin.