Ne Kadar Güzel Yapsam da Annemin Tenceresine Yeniliyorum

Yemek yapmayı çok seviyorum. Üstelik güzel de yemek yapıyorum. Kendi yaptığım yemeği yiyip “Evet, bunu ben yaptım” diye gururlandığım da oluyor. 😂

Ama ne olursa olsun, anne yemeğinin yeri başka.

Çünkü anneler yemeğe sadece malzeme koymuyor. Yılların el alışkanlığını, sevgisini, emeğini de koyuyor.

Bir de annelerin mutfakta kendilerine ait bir sistemleri var.

“Ne koydun?”

“Biraz ondan, biraz bundan.”

“Ne kadar?”

“Göz kararı.”

Bu “göz kararı” denen şeyin anne olmayan versiyonu neden çalışmıyor, onu hâlâ çözebilmiş değiliz. 😂

Annem bir yemeğin tadına bakıyor, “Bir şey eksik” diyor.

Neyin eksik olduğunu sormaya fırsat kalmadan ekliyor, karıştırıyor ve mesele kapanıyor.

Anne yemeğinin lezzeti biraz da bundan geliyor galiba.

Çünkü annenin yaptığı yemek sadece yemek olmuyor. İçinde “Ye kızım”, “Biraz daha al”, “Sen onu seviyorsun diye yaptım” gibi cümleler de oluyor.

Annelik zaten biraz böyle bir şey.

Sen söylemeden neyi sevdiğini biliyor, doydum desen de tabağına bir kaşık daha koyuyor.

“Anne yeter.”

“Tamam.”

Ve o “tamam”dan sonra tabağa bir kepçe daha geliyor. 😂

Çünkü anne sevgisinin porsiyonu yok.

Bir tabakla başlayıp “Bunu da ye, bunu yarın yersin” diye buzdolabını komple önüne koyabiliyorlar.

Ne kadar güzel yemek yaparsak yapalım, annemizin yaptığı yemeğin tadında başka bir şey var.

Belki tarifte yazmıyor.

Belki ölçüsü yok.

Ama belli ki anneler o tarifi doğuştan biliyor.

“Anne yemeğinin sırrını çözemedik, açıkçası çözmeye de niyetimiz yok. Tencere olduğu sürece biz memnunuz. 😂❤️”