Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Atışma Online Üyeler
(0 oy)

Zombiyi Hayattan Bezdiren Üç Kafadar

Zombiyi Hayattan Bezdiren Üç Kafadar

Korku Evinde Korkmaya Gidip İçerideki Zombiyi Hayattan Bezdirerek İşi Bıraktıran Üç Arkadaşın Trajedisi


​MEKAN:


(Duvarda kırmızı sprey boyayla "GİREN ÇIKAMAZ" yazan, loş ışıklı, zincir sesleri ve yapay sislerle dolu bir korku evi koridoru. Ortada eski bir masa, masanın üzerinde şifreli bir sandık, duvarda pili bitmiş eski bir saat ve köşede üzerinde kan lekeli önlük olan, yüzü korkunç makyajlı bir aktör-zombi saklanmaktadır.)


​KARAKTERLER:


​KEREM: Üç arkadaştan grubun sözcüsü olan, içerideki bütün korku atmosferini kendi gündelik dertleri ve aşırı mantıklı tepkileriyle yerle bir eden 30'lu yaşlarında hiperaktif bir adam.


​TARIK: Kapıdan girdiği andan itibaren korkudan rengi atan, her sese zıplayan ama korkusu geçince zombiye dert yanmaya başlayan aşırı hassas arkadaş.


​SEMİH: Korku evine korkmaya değil de sanki belediye zabıtası ya da inşaat mühendisi gibi teftişe gelmiş, elindeki fenerle sürekli mekânın rutubetini ve tadilat masraflarını inceleyen arkadaş.


​ZOMBİ (AKTÖR): Elinde plastik satırıyla dolabın içinde saatlerdir müşteri bekleyen, ama karşısına çıkan bu üç arkadaş yüzünden mesleğinden istifa etme noktasına gelen talihsiz oyuncu.


​(Kapı arkalarından "GÜM!" diye kapanır. Kerem, Tarık ve Semih ellerinde minik el fenerleriyle loş koridora girerler. Tarık anında Kerem'in koluna yapışırken, Semih feneri tavana doğru tutar.)


​KEREM: Gelin oğlum gelin, kapıda "Giren Çıkamaz" yazıyor ama adam başı 1000 lira bayıldık; çıkmak istemesek bile bir saat dolduğu an yaka paça dışarı atacaklar zaten, rahat olun!


​TARIK: (Sesi titreyerek) Kanka zincir sesi geliyor... Vallahi birileri sürükleniyor içeride, geri mi dönsek? Paramız yansın, canımızdan kıymetli değil!


​SEMİH: (Feneri duvara tutmuş, eliyle sıvaları yoklayarak) Sürüklenen zincir değil oğlum, tesisat borusu gevşemiş. Kanka buranın kuzey cephesi komple rutubet almış, alçıpan kurtarmaz bunu, komple kırmaları lazım.


​KEREM: Oğlum bırak şimdi tadilat masrafını da şu masadaki şifreli kutuyu çözelim, içerideki aktöre rezil olmayalım.


​(Tam masaya yöneldikleri an köşedeki dolabın kapağı "PAT!" diye açılır. Yüzü kanlar içindeki Zombi, elinde plastik satırla üzerlerine doğru "BÖÖÖÖ!" diye atlar. Tarık çığlığı basıp kendini yere bırakır, gözlerini sımsıkı yumar. Kerem ise yerinden bile kıpırdamadan elindeki feneri doğrudan Zombi'nin gözüne tutar.)


​KEREM: Kardeşim gözümüze sokmasana şu feneri... Pardon, ben tutuyormuşum. Bir saniye, korkma sırası bizdeydi değil mi? Dur, Tarık bayıldı galiba! (Yere doğru eğilir.) Tarık kalk oğlum, yerler soğuk, böbreklerini üşüteceksin, zaten geçen hafta taş düşürdün!


​TARIK: (Yerden başını kaldırmadan) Gitti mi? Satırlı adam gitti mi?


​KEREM: (Doğrulur, hâlâ satırı havada tutmuş şaşkın şaşkın bakan Zombi'ye tepeden tırnağa bakar.)

Abi kusura bakma, bizim arkadaş biraz hassas. Bir de sen o satırı öyle havada tutma, omzun tutulur vallahi, kulunç yapar. Kaç saattir şu dolabın içindesin sen? Havasız kalmışsın, yüzün bembeyaz olmuş... Gerçi o makyajmış, pardon. Ama gözaltların hakikaten çökmüş senin, sigortan yatıyor mu bari burada?


​(Zombi bir an donup kalır. Kafasını iki yana sallayıp satırı indirir, el kol hareketleriyle "Korksanıza kardeşim, şifreyi çözün!" diye işaret yapar ve korkunç bir sesle hırlamaya başlar: "GRRRRRR!")


​SEMİH: (Feneri Zombi'nin ağzına doğru tutup bilmiş bir tavırla) Kanka bu hırıltı normal değil, bunda kesin kronik farenjit var. Nemli ortamda çalışmaktan ciğerleri su toplamış. Kardeşim sen sabahları aç karnına bir kaşık kestane balı ye, yoksa bu boğazla kışın hiç korkutamazsın milleti.


​ZOMBİ: (Şaşkınlıktan rolünü bozar, normal sesiyle) Ne balı abi ya?! Zombiyim ben, ölümsüzüm! Kestane balını ne yapayım, şifreyi çözsenize!


​KEREM: Tamam tamam, bozmuyoruz atmosferi, devam et sen. Tarık kalk oğlum yerden, adam ölümsüzmüş ama sigortası yokmuş, bizimle aynı kaderi paylaşıyor yani!


​TARIK: (Yerden kalkıp üstünü silkeler, Zombi'ye acıyarak bakar.) Ya abi kusura bakma, ben bir an görünce korktum ama yakından bakınca çok efendi birine benziyorsun. Belli ki ekmek parası için yapıyorsun bu işi... Kredi borcun mu var abi? Benim de iki bankaya yapılandırma var, vallahi uyku girmiyor gözüme.


​ZOMBİ: (Ellerini iki yana açıp isyan ederek) Kardeşim ben buraya milletin dertlerini dinlemeye değil, milletin ödünü patlatmaya geldim! Bak elime satır aldım, yüzüme üç kutu ketçap sürdüm! Azıcık bağırın, kaçın, bir şey yapın ya!


​KEREM: (Masanın üzerindeki şifreli kutuya yönelir, zombi tekrar arkalarından sessizce yaklaşıp enselerine doğru "BÖÖ!" diye bağırır. Kerem arkasına bile dönmeden elini havaya kaldırır.)


Kardeşim arkamda bağırıp durma, zaten kulağımda çınlama var, kulak burun boğazdan randevu bulamıyorum! Hem o bulmacanın cevabı ne? Bak şurada duvarda "Ölümün saati kaçtır?" yazıyor. Ulan benim kredi kartı ekstresinin kesim tarihi gece 12, ondan daha korkunç bir saat mi var dünyada? Yaz şuraya 00:00'ı!


​(Kilidi çevirir, kutu açılmaz. Zombi artık sinirden titremeye başlamıştır.)


​ZOMBİ: (Saçını başını yolarak) Değil 00:00! Değil! Duvardaki saate baksanıza!


​SEMİH: (Feneri duvardaki saate tutar.) Kanka o saat durmuş, mekanizması bozuk. Bu saatçiler de iyice bozdu işi, Çin malı pil takıyorlar, iki günde akıyor. Verin bana şu tornavidayı, ben onun içini bir açayım.


​ZOMBİ: (Koşup Semih'in elindeki feneri almaya çalışır, çıldırmış bir halde) Dokunma saate! Pili sabah bitti onun! 04:15 yazacaksınız kutuya, 04:15! Allah rızası için yazın şunu da çıkın gidin artık! Üç saatlik mesaimi yirmi dakikada bitirdiniz be!


​TARIK: (Zombi'nin omzuna elini koyup teselli ederek) Abi sen çok dolmuşsun belli, biraz otur şöyle. Bak biz buraya eğlenmeye geldik ama senin psikolojin bizden bozuk çıktı. İstersen çıkalım, şurada aşağıda bir çay ocağı var, iki demli çay içelim, dertleşelim. Benim askerlik anılarımı da anlatırım sana, kafan dağılır.


​ZOMBİ: (Dizlerinin üzerine çöker, elindeki plastik satırı yere fırlatır ve başını iki elinin arasına alır.)

İstemiyorum çay falan! Askerlik anısı da istemiyorum! Gidin! Paranızı da kapıdaki çocuktan geri alın, ben kendi cebimden vereceğim yeter ki çıkın şu koridordan! Yarın istifa ediyorum, gidip simit satacağım, en azından simit "Gözaltların çökmüş, sigortan var mı" diye sormuyor!


​KEREM: (Kahkahayı patlatır, diğer ikisine döner.) Duyuyorsunuz değil mi beyler? Adamı hayata döndürdük resmen! Mesleki tükenmişlik sendromundan kurtardık kardeşimizi. (Zombi'ye döner.) Hadi aslanım, sil o yüzündeki ketçapları, yarın sabah güzel bir başlangıç yap! Biz çıkıyoruz, kapıyı da arkamızdan çekelim de içeri cereyan yapmasın, farenjitin azmasın!


​SEMİH: (Çıkış kapısının kilidini incelerken) Kanka bu kapının menteşeleri de yağsız kalmış, gıcırtısı ondan geliyor, korku efekti falan değilmiş.


​(Kerem, Tarık ve Semih el sallayarak ışıklı çıkış kapısından dışarı adım atarken, arkada kalan Zombi yerdeki plastik satırı alıp kendi kafasına vurmaya başlar ve ışıklar kararır.)

Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)

Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler

  • Yorumlar 0
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com
Zombiyi Hayattan Bezdiren Üç Kafadar

Zombiyi Hayattan Bezdiren Üç Kafadar

Hafif Hasarlı Hafif Hasarlı