Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Atışma Online Üyeler
(0 oy)

Karanlık Bir Gecede Hiç Tanımadığı Birine Omuz Veren Yabancının Hikayesi

Karanlık Bir Gecede Hiç Tanımadığı Birine Omuz Veren Yabancının Hikayesi


(Tek Perdelik Monolog / Gece Yarısı Durağı)


MEKAN:

(Gece yarısını çoktan geçmiş, şehrin en tenha caddelerinden birindeki camları buğulanmış eski bir otobüs durağı. Sokak lambası titrek bir sarı ışık yaymakta, uzaktan arada bir geçen arabaların lastik sesleri duyulmaktadır. Durağın tahta bankında iki kişi yan yana oturmaktadır: Biri yüzünü ellerinin arasına gömmüş, omuzları sarsılarak sessizce ağlayan genç bir adam; diğeri ise elindeki kağıt bardakta soğumaya yüz tutmuş çayıyla ona bakan kır saçlı bir yabancı.)



KARAKTER:

(50'li yaşlarının sonunda, üzerinde eski ama temiz bir kaban olan, yüzündeki derin çizgilere hayatın bütün yorgunluğu ama aynı zamanda büyük bir merhameti sinmiş bir adam. Yanındaki gencin titreyen omuzlarına yavaşça kabanını örter, gözlerini karanlık caddeye dikerek ne acıyan ne de sorgulayan, insanın en derinine dokunan o sakin, buğulu ve sarsıcı sesle konuşmaya başlar.)



Şşşt... Sakın başını kaldırıp da benden utanma evlat. Ağla... İçinde ne kadar zehir biriktiyse, boğazında düğümlenip de kimseye söyleyemediğin ne kadar yarım cümle varsa bırak aksın şu kaldırım taşlarına. Biliyor musun, insanın en çok kalabalıkların ortasında kimsesiz kaldığı geceler vardır.



Ben o geceleri iliklerime kadar bilirim. Yıllar önce ben de tıpkı senin gibi bir bankın köşesinde, dünyanın bütün enkazı göğsüme çökmüş gibi iki büklüm oturup sabaha kadar titremiştim. O gece yanımdan yüzlerce insan geçti; kimisi saatine baktı, kimisi adımlarını hızlandırdı, kimisi de "deli midir nedir" diye başını çevirdi. Kimse durup da "Yaran nerede?" demedi. O gece anladım ki evlat; insanı öldüren derdi değil, o derdi anlatacak tek bir omuz bulamamasıymış.



(Elindeki sıcak kağıt bardağı gencin dizinin hemen yanına, tahta bankın üzerine bırakır, kendi ellerini cebine sokar.)



Şu çayı al eline, en azından parmakların ısınsın. Adını sormayacağım, derdini de sormayacağım. Çünkü kimin kırdığını, kimin yarı yolda bıraktığını ya da hangi hayalinin külleri başında oturduğunu bilmeme gerek yok. Gözlerindeki o karanlık her şeyi anlatıyor zaten. İnsan en çok "asla yapmaz" dediklerinden yıkıldığında böyle sessiz ağlar; sesi çıkarsa sanki bütün dünya duyup da yüzüne vuracakmış gibi içine içine ağlar. Ama şunu hiç unutma evlat: Sen kimsenin yarım bıraktığı bir hikaye değilsin. Birileri senin kıymetini bilmedi diye, senin değerinden tek bir zerre bile eksilmez. Bazı insanlar sadece güzel kalpleri nasıl taşıyacağını bilmez, hepsi bu.



(Başını hafifçe yana çevirir, gencin titreyen omzuna şefkatle ama bütün ağırlığını hissettirerek elini koyar.)



Bak, ben senin baban değilim, ağabeyin değilim, hatta yarın sabah şu köşeyi döndüğümüzde birbirimizin yüzünü bile hatırlamayacağız belki. Ama bu gece, şu karanlık durakta senin yalnızlığına ortak olan bir yabancı var yanında. Bazen kan bağı olanların veremediği omuz, hiç tanımadığın birinin sessizliğinde saklıdır. Hayat dediğimiz şey zaten birbirinin yarasını bilmeden saran yabancıların hikayesi değil midir? Çünkü aynı yerden kanayan insanlar, birbirini hiç konuşmadan da tanır. Ben o gece kimse yanımda durmadığı için çok üşümüştüm evlat; en azından bu gece sen üşüme istedim.



(Gencin hıçkırıkları yavaşlayıp derin, titrek bir iç çekişe dönüştüğünde, adam hüzünle gülümser ve ayağa kalkar. Kabanını gencin omuzlarından almadan, ceketinin yakasını kendi boynuna doğru çeker.)



Şimdi sil gözlerini... Unutma ki en zifiri karanlık bile sabahın ilk ışığına yenilmeye mahkumdur. Bu gece burada döktüğün her damla gözyaşı, yarın ayağa kalktığında senin en büyük gücün olacak. Kimseye küsme, kendine hiç küsme; çünkü bu dünyada senin kalbine muhtaç olan daha nice güzel günler var. Kaban sende kalsın... Bir gün sen de gecenin bir yarısı böyle çaresiz oturan birini görürsen, hiç sormadan onun omuzlarına örtersin. İnsanın insana borcu ancak böyle ödenir.


(Kır saçlı yabancı, kabanını gencin omuzlarında bırakarak ayağa kalkar. Ardına dönüp bakmadan, karanlık caddenin ucuna doğru yürümeye başlar. Sokak lambasının sarı ışığı altında silueti yavaş yavaş kaybolur.)

Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)

Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler

  • Yorumlar 2
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com
Karanlık Bir Gecede Hiç Tanımadığı Birine Omuz Veren Yabancının Hikayesi

Karanlık Bir Gecede Hiç Tanımadığı Birine Omuz Veren Yabancının Hikayesi

Hafif Hasarlı Hafif Hasarlı