Hayatın En Üzünç En Yalın Gerçeği

O günden bu yana neler değişti hayatımızda, bir bilsen...

Ne delişmenlik kaldı bizde, ne direnç.

Ve üzerine titrediğin, en sevdiğin begonya çiçeği,

Bugüne değin

Çökmüş kalmış her zamanki yerinde;

Kendi sessiz, çaresizliğinde.

Üstelik ayrılığın acısıyla açılan,

Sonrasında kapanmayan en içteki yaramız

Bunca zaman geçti, hâlâ sıcak.

Yaşıyor acısını ben gibi,

O da bedbaht.

İçimiz böyle delik deşik yani;

Ne zaman göğsümüz daralsa

Bir anda için için duygulanıyor,

Neşesiz ve küskün

Yıkılıyoruz.

Begonya çiçeği ve ben,

İki muvafığız;

Bekliyoruz.

Bir kefen içinde rengimiz uçuk;

Koysunlar bizi

Canlı canlı mezara, sinede bir hıçkırık.

Hâlbuki

Düne kadar sen hayattayken,

Ard arda düştükçe takvim yaprakları,

Hayatımızda sıradan bir gündü;

Örneğin 9 Mart 2019, Cumartesi.

Bugün, mübalağasız,

Geride mustarip kalanlar

Böyle bir tarihin ağırlığını taşıyor.

Ardında acılar içinde sabahı etmeler,

Ardında solmuş bir begonya çiçeği...

Peşinden ben de öyleyim işte.

Ne çare,

Mukadderat!

Hayati OKUR