Terk Eyleyip Dünyayı Öksüz Koydun Baba

Fâilâtün / Fâilâtün / Fâilâtün / Fâilün)

*

Derbesser-i eyyâm olan üftâde-i zârız, 

Hûn-âbe-i hicrân ile meşhûn-ı nigârız, 

Biz sâye-i lûtfunla münevver neharız, 

Mülk-i kademde ser-te-ser âvâre-güzârız, 

Terk eyleyip dünyayı öksüz koydun baba.(1)

Devr eyledi çarh, kıldı figânıyle harâbât, 

Bağrımda açıldı koca bir yare-i heyhat, 

Feryâd idi dergâhına vuslatta rivâyât, 

Hicrânın ile sîne-i pür-hûn kılur nât, 

Ammâ ki nihâyet, bu fena mülkü baba. .(2)

Gönlümde tecelli edeli nâr-ı melâlet, 

Kalmadı ne sâman ne de bir rütbe-i devlet, 

Lûtfunla idi âlemimiz ser-te-ser ziynet, 

Şimdi ne revaç kaldı ne bir kurb-i tabiat, 

Gözler yolunu intizâr ile her dem baba. .(3)

Rûh-ı ezelî zâr ile dîdârı unuttu, 

Hüznün şeb-i tarîkde efkârı unuttu, 

Gözyaşımız âb-ı revân kârı unuttu, 

Hattâ bu garip cân dahi esrârı unuttu, 

Sensiz bu cihânmuz nola vîrâne baba. .(4)

Eflâke çıkar âh ile efgân-ı derûnî, 

Mahv eyledi bu gurbet elinde bizi dûnî, 

Biz bilmezdik asla gam ile kahr-ı zebûnî, 

Sensiz bu cihan kıldı cefa ile zünûnî, 

Zannımca bu gerdûn yıkılır senle baba. .(5)

Nâdân olan idrak edemez kadr-i âlîni, 

Manâ-yı gamı rûz u şeb idrâk edeni mi?  

Görmüştü gözüm saltanatın zıll-ı zâliylini, 

Şimdi bükeriz biz dahi gurbette beli ni, 

Düştü yere dest-i ecel üstünden baba. .(6)

Bâb-ı keremin kapandı, garîb oldu bu otağ, 

Dağlar da bu hüzünle bugün eylemede feryâd, 

Sensiz ne kadem basmaya cân var ne de irşâd, 

Sensin dil-i zârımda olan merhabâ-yâd, 

Terk eyledin ahbabı gamîngîn u baba. .(7)

Ser-geşte-i hicrân ile yandı bütün etrâf, 

Kalmaz mı bu vîrânede bir ehl-i insâf? 

Redferî kulun eylemesin âhı ile izâf, 

Takdîr-i ilâhîye boyun eğdi bu eslâf, 

Cennetti makâmın, ebedî meskenin baba. .(…)

redfer

Günümüz Türkçesiyle Açıklamalar

1. Günlerin vurduğu, dertlerle perişan olmuş zavallı âşıklarız biz. Ayrılığın kanlı gözyaşıyla doluyuz. Biz senin şefkatinin gölgesiyle aydınlanan gündüzlerindik; ezelî mülkte baştan başa kimsesizce gezen yolcularız. Etrafı terk edip bizi öksüz koydun baba.

2.Devir çarkını döndürdü, dünya feryatlarla harabeye döndü; bağrımda ne yazık ki koca bir yara açıldı. Sana kavuşma anındaki dualarımız hep feryat idiyse de, ayrılığın göğsümüzü kanla inletiyor. Amma ki nihayet, bu yalan dünya

3.Gönlümde acı ateşi tecelli edeli ne huzurum kaldı ne de bir devlet rütbem. Senin lütfunla âlemimiz baştan başa bir süstü, güzellikti. Şimdi ne bir değer kaldı ne de o yakınlık tabiatı; gözüm her an intizarla (özlemle) yolunu gözlüyor baba.

4.Ezelî ruh, feryat içinde yüzünü görmeyi unuttu; hüznün bu karanlık gecede bütün düşüncelerimi dağıttı. Gözyaşımız akıp giden suyu, işimizi gücümüzü unuttu; hatta bu garip can dahi bütün sırları unuttu. Sensiz bu cihanımız nola ki bir viranedir baba.

5.İçimdeki ah ve figan göklere çıkıyor; gurbet eli bizi mahvetti. Biz eskiden gamı ve kahrı hiç bilmezdik. Sensiz bu cihan bize cefa ile zindan oldu; zannediyorum ki bu dünya seninle beraber yıkıldı baba.

6.Nadan olanlar (bilgisizler) senin o yüce kadrini idrak edemez, feleğin infialini (öfkesini) bilmezler. Gözüm senin o ulu gölgenin saltanatını görmüştü; şimdi biz dahi gurbette bel büküyoruz. Ecelin eli senin üzerinden kalktı, yere düştü baba.

7.Cömertlik kapın kapandı, bu otağ garip kaldı; bugün dağlar dahi bu hüzünle feryat eyliyor. Sensiz ne adım atmaya dermanım var ne de irşat olmaya. Sen benim ağlayan kalbimde kalan en güzel merhabasın, anısın. Dostları gamlı bırakıp gittin baba.

8.

Ayrılığın taşkınlığıyla bütün etraf yandı; bu viranede insaf ehli kimse kalmaz mı? Kulun Redferî âhı ile yanıp yakılmasın; geçmişler de ilahi takdire boyun eğmiştir. Mekânın cennet, ebedi meskenin olsun baba.