Seni Sevmek Var Ya

Gel desen, soluğumu nerede bıraktığımı unuturum.

Nefes almak sen olursun o vakit

Kömür karası sokaklara inat,

Göğsümde koca bir güneşi taşımak gibi seni sevmek

Sevdamız kir pas içinde de olsa,

Parlayan bir elmastır;

Sokak köpeğinin bir lokmaya sevdası gibi

Öyle aç, öyle yalansız...

Seni sevmek var ya,

Öyle telaşlı, öyle hesapsız, öyle çocukça...

Gel desen, dünyayı yakıp ateşiyle ısınasım var

Dokunsan filizlenir solmuş ne kadar dalım varsa

Seni sevmek,

Mavi bir gökyüzünü daracık, rutubetli bir odaya sığdırmak gibi

Yani yaralarını kendi tenimde kanatarak,

Yani hiç gitmeyecekmiş gibi, gitse de bitmeyecekmiş gibi

Kendimi seninle var edecek kadar...

Bir su damlasının okyanusa karışması gibi, kaybolarak

Öyle süslü püslü, vitrinlik değil

Pazar yerinde çürük domates ayıklar gibi,

O kadar pürüzlü, o kadar hayatta, öyle gerçek,

Sen gibi...

İpek çarşaflarda, pamuk yastıklarda değil;

Hastane koridorunda, sabaha karşı edilen duanın saflığıyla

Çaresizliğin içine gizlenmiş umut ışığı gibi,

Sana tutunmak, can havliyle, sımsıkı bırakmadan

​Seni sevmek,

Kimsesizler mezarlığında açan tek bir yaban gülü gibi

Ölümün soğukluğuna inat, inadına yaşam, inadına nefes

Toprağın altındaki sızıya inat, üstündeki bahar gibi