Ölüm Dediğin

Beni okuma, beni sadece ezberle

Yağmur yemiş bir adamın suskunluğunda

Mavi bir damar nasıl sızlarsa gece yarısı,

Sabırla, inatla, kanayarak ve inanarak

Göğsümde yırtılan atların amansız telaşı

Ne söylesem eksik, ne sussam fazla

Taşın suya dönüşmesini beklemek gibi;

intihar süsü verilmiş yaşama telaşı

Nefessiz kalmaktır dudaklarının kıyısında

Vurulmuş bir ceylanın son bakışını çaldım senden

Saklıyorum sol cebimde, tütünle karışık

Kirpiklerinden dökülen uykuyu toplarken gökyüzü

Düşmek, diyorum bir uçurumun kalbini kırmak,

Ağlamak, suyu tersten içmektir kanayan bir testiden

Sonra gözlerine bakıp, bütün şiirleri ateşe vermek.

Şehre dökülen kuş ölülerini süpürürken gözlerin,

Saçları kesilmiş melekler düşüyor omuzlarına

Sen uyurken şehir içimde bombalanıyor

Ben yıkıntıların arasında sana bozulmamış bir gül arıyorum

Ölmek, sadece nefes almayı bırakmak mıdır sence?

Yoksa senin gözlerinde bir daha hiç doğmamak mı?

Ölüm dediğin varsa şayet,

Senin dudaklarından öpmektir hayatı