Acziyetten Merhamete

İnsana sessizlik çökünce, ruh kendisinden bile kaçmak ister. Dünya ne kadar genişlerse genişlesin, kulun tutunacak dalı, kaçacak yeri kalmadığında atacağı adımlar küçülür, omuzlarındaki yük ağırlaşır. Kalbin en kırılgan anı, kendi çaresizliğiyle yüzleştiği andır.

Sustu her şey bir an daraldı âlem

Sırtımda dağ gibi tepinir elem

Yalnızlık çökünce içime her an

Ruh kendi sesinden der mi toparlan

​İşte tam o noktada, mahcubiyete cürümlere rağmen sırtını yaslayabileceği tek bir hakikat kalır: Mülkün asıl sahibinin sonsuz merhameti.

Utancım afakta fark etmek ihsan

Açılır kapılar biter bu hüsran

Sussam da sönmedi ümidin harı

Karanlık gecenin var bir baharı

Mahcubiyet ve cürümler nefesi kesse de, kapının cömertliğini bilmek insana yeniden nefes aldırır. Çaresizlik, çarenin kaynağını hatırlattığı müddetçe bir kayıp değil, inşiraha koşan vuslatın ilk adımıdır.

Gören çaresizce koymaz kulunu

Şüphesiz halk eder hayır yolunu

Çaresizlik vuslat kaçıştan başka

O kapıya varmak düşürür aşka

​Avuçları göğe açıp en derin acziyetle sığınmak... 

​Açtım avucumu durdum duaya

Bıraktım kendimi sonsuz sevdaya

Ne kadar düşerse düşsün, ne kadar incinirse incinsin insan; kendini yaratanın şefkatine rahmetine teslim olduğu an düştüğü yerden kalkar, yeniden zulmetten selamete çıkar. 

Allah'ım 

Yâ ilahel alemin bizi düşürme dara

“İsteyen yok mu diyen” bağışla yüzüm kara

Sana sığınıyorum rahmeti bol Allah’ım

Çaresizler çâresi hâşa sensiz ne çâre

Yerin göğün sahibi senden başka kimim var

Gazabından kahrından bizi uzak eyle yâr

Biz memluküz Sen Mâlik şefkati bol Allah’ım

Sen Erhamerrahimin biz çaresiz günahkâr

Sen her şeye kadirsin ümmeti Kerbeladan

Koru Allah’ım bizi kazadan her beladan

Hâlik’im sığınağım himmeti bol Allah’ım

Bizi mahcup eyleme sensin bizi yaratan

Ömer Ekinci Micingirt