Bazı Seslerin Ömrü Uzundur

Bazı Seslerin Ömrü Uzundur

18 Eylül 2026

İzmir

Nermin abla korolara devam ediyor, benim gibi. Hatta daha yeni bir sınavdan geçmiş, yüzünün akıyla çıkmış. Şaşırdım mı? Hayır. Onun boğazında, benim pek sevdiğim fındıklı akide şekerinden var. Bazı sesler vardır; yıllar geçse de insan onları ilk duyduğu yerden tanır.

Koroya girmek kolay bir şey değil elbette. Ama Nermin ablanın sesinin ardında yıllar öncesinden gelen güzel bir hikâye var. Bir zamanlar İzmir'de Avni Anıl'dan ders almış. Hocası, radyo sınavlarına mutlaka girmesi gerektiğini söylemiş, sınava hazırlanırken de desteğini esirgememiş. Böyle bir hocanın öğrencisi olmuş birinin bugün hâlâ korolarda şarkı söylemesine şaşırmıyorum doğrusu. Demek ki bazı seslerin ömrü insanın yaşından daha uzun.

Lâkin ah, bizim o ayıplarımız... Hele de ailelerin sıkı kuralları. Kim bilir o yıllarda kaç genç kızın içinde güzel bir ses, güzel bir heves, belki de bambaşka bir hayat ihtimali vardı? Kaçının sesi, daha kendini duyuramadan evin duvarlarına çarpıp sustu? Nermin abla ise o sesi yıllar sonra yeniden bulmuş gibi. Belki de hiç kaybetmedi; yalnızca hayatın gürültüsünde üzerine sessizlik çöktü. Şimdi yeniden söylüyor. Hem de sınavlara giriyor, korolara devam ediyor.

Sonra pırıldayan mavi gözleriyle çantasından küçücük bir hediye paketi çıkardı ve bana uzattı.

“İyi ki doğdun Çiğdem.”

Paketi açtım. İçinden bir fular çıktı.

“Sen fular kullanmayı seversin,” dedi.

İşte o anda hediyenin kendisinden daha başka bir şey dokundu bana. Benim neyi sevdiğimi, nelerden hoşlandığımı, hatta zevkimin inceliklerini öğrenmiş bir dost vardı karşımda. Yıllar, şehirler, ayrı hayatlar araya girmişti ama Nermin abla beni hâlâ tanıyordu. Hem de öyle büyük laflarla değil, küçücük bir fuların içinden çıkan bir cümleyle...

Bir dostun seni hatırlaması güzeldir. Ama seni ayrıntılarınla hatırlaması bambaşka.

Fuları elime alırken içimden, “İşte dostluk biraz da bu,” dedim. İnsan bazen bir hediyeyi değil, kendisinin bir başkasının hayatında bıraktığı izi açıyor.

Belki bazı şeyler insanın içinden hiç gitmiyor. Bir köşede, yıllarca sessizce bekliyor. Sonra hayat bir gün önünden geçerken usulca omzuna dokunuyor:

“Hadi, kaldığın yerden devam et.”

Nermin ablanın sesi de, dostluğu da bugün bana biraz böyle geldi.

H. Çiğdem Deniz