Sevgili Ruhum

SEVGİLİ RUHUM

Bedenimde tanıdığım günden beri,

Hiç görmediysem de çok sevdim seni.

Önceleri bilemedim,

Ne idi senden bana akan...

Anladım ki sen, bedenime can verenim,

Hayat pınarım, sevgi pınarım...

Aşkla aramdaki bağ,

Aşka açılan pencerem...

Yoğururken beni ömrün deminde zaman,

Anladım ki seninle seslendi bana Rahman.

Sevgili ruhum,

Bir ömür yoldaşım oldun...

Kâh üşüdün bedenimin soğukluğunda,

Kâh ısıttın bedenimi sıcaklığında.

Bedenim dar geldi ise de sana,

Zaman zaman...

Sen de üzdün beni her aşkta,

Her zaman...

Lâkin zannımca artık tükendi zaman,

Yaklaşıyor Sâki, elinde şerbet ile,

Bizi davet etmek için meçhule...

Sanki ayrılığa emir gelmiş Hak’tan.

Ve...

Bu yorucu yaşamın ardından,

Sen yükselirken gökyüzüne,

Ben indirilirken kabrime,

Nasıl bir veda olacak, bilmem ki

Seninle benim aramda...

Bilmiyorum, bilemiyorum...

Acep ağlar mıyım, güler miyim ardından?

Ya sen...

Ağlar mısın, güler misin arkamdan?

Belki de ne sen ağlarsın,

Ne de ben gülerim...

Belki susarız ikimiz de

O son ve sonsuz anda.

Çünkü sen bendin,

Ben sendim bu fani dünyada.

Şimdi ayrılık vakti geldiyse eğer,

Biriimiz göğe, birimiz toprağa...

Lâkin bilirim ki

Hak katında ayrılık yoktur.

Sen göğe yükselirken,

Ben toprağa emanet edilirken,

Bizi var eden O Rahman'dır.

Dönüşümüzde O'nadır....

Ve belki de son sözümüz,

Bir veda değil,

Bir kavuşma olur...

Sevgili ruhum,

Hakk'a emanet ol...