Kendime Dönüş

Hoşça kal kırgınlığım…

 Benden aldığın yıllar artık yeter.

Merhaba yüreğim…

 Artık seni de seveceğim,

 En az başkalarını sevdiğim kadar…

Ve sustu bir süre hayat…

Ama ben o sessizlikte kendimi duydum…

Ne kaçtım,

 ne de direndim…

Sadece baktım içime…

Ve geri döndü bazı duygular…

Ama artık onların içinde kaybolmadım…

Çünkü ben,

 kendime dönmeyi öğrenmiştim…

Ve zamanla yumuşadı içimdeki ses…

Şimdi içimde sessiz bir denge var…

Ne geçmişi inkâr ediyorum,

 ne de geleceği aceleye getiriyorum…

Sadece “şimdi”deyim…

Ve ilk kez

 kendime gerçekten “hoşça kal” demeden

 “merhaba” diyebiliyorum…

Duydum seni hayat…

Ama artık sesin dışarıdan değil…

İçimden konuşuyorsun…

Hoşça kal dediğim kırgınlık da sendin,

 merhaba dediğim yumuşama da…

Ben seni aramadım…

 kendimi buldum…

Ve şimdi anladım:

Sen benden ayrı değilsin…

Sen,

 benim kendime döndüğüm yerimsin…

Ve anladım…

Ne hayat benden uzaktı,

 ne de ben hayattan ayrı…

Ben,

 kendimden uzaklaştığım her yerde kaybolmuşum…

Ve kendime döndüğüm her anda

 yeniden var olmuşum…

Şimdi ne savaş var içimde,

 ne kaçış…

Sadece bir bütünlük…

Ve o bütünlüğün içinde

 en sade gerçek:

Merhaba ben…

 Ve hoşça kal artık acıyan yanım…