Kelebeğin Ömrü

KELEBEĞİN ÖMRÜ

İmreniyorum kelebeklere,

Sahip oldukları o kısacık ömre...

Kısacık bir ömür olsa da,

Ne çok şey sığdırmışlar ömürlerine...

Özgürlükler...

Sevinçler...

Aşkla geçen bir yaşam,

Doğanın saflığında, güzelliğinde...

Umutlarım da bir kelebeğin ömrü gibi;

Yeşerir kalbimde,

Yaşanır hayallerimde,

Sonra usulca biter

Yalnızlığımın hüznünde...

Yine de mutluyum kendimce...

Umut edebiliyorum,

Hayal kurabiliyorum...

Yarına, yarınlara aşkla bakabiliyorum.

Her gün batımını sevgiyle uğurlarken,

Her sabaha gülümseyerek ve şükrederek uyanıyorum.

Ne garip bir duygu...

Ne güzel bir duygu...

İnsan yüreğinin sevgiye mahkûmiyeti...

Sevebilme arzusu...

Kısacık ömrünü sevgiye adaması...

Sevilmeyi umursamadan,

Sevmenin hazzını yaşayabilmesi...

İnsanı sevebilmek...

İnsanca yaşayabilmek...

Seviyorum kelebekleri...

Ve biraz da kıskanıyorum onları.

O kısacık ama dolu dolu,

Doya doya, özgürce yaşadıkları ömürlerini...

Belki de benim ömrüm de kısacık...

Sadece yaşadıklarım,

Onu bana olduğundan daha uzun gösteriyordur.

Ömür belki bir kelebeğin kanadı kadar ince...

Ama sevgi değdi mi, sonsuza kadar yeter.

Ve gün gelip son kez kanatlar kapanırken,

Dilerim ardımda tek bir şey kalsın:

Bir yüreğe dokunmuş olmak...

Çünkü ömrün uzunluğu değil,

İçine sığdırdığı sevgidir

İnsanı ölümsüz kılan...