Gayrı

Gayrı...

Düşüncelerle bağlanırım her gece körü

Tutuşur gönlümde şairlik koru

Kolayı istedikçe, yüklendim zoru

Bükülen duygularım düzelmez gayrı.

Gönül zindanı, ince ruha en büyük esaretti.

Düşünceye düşünce, kendine esir etti.

Kapandı sayfalara, bağlandı basireti

Kırk hocaya okunsa da çözülmez gayrı

Dolunayın ışığı benden alır ferini 

Döner durur boşlukta da bulamaz bir yerini

Her gece karanlığa dökerim şiirimi

Yazarım yazmayı da, söz olmaz gayrı

Bilmem ki ey gece, gözümden kara mısın?

Sükunetten yorulmuş, gönlümde yara mısın?

Gündüzüme dertsin de, geceme çare misin?

Yanarım harelerde de köz olmaz gayrı.

Karanlığın bağrındaki o titrek ışık benim.

Mezarları örseleyen o çelik kaşık benim.

Her sabaha sevdalanan, o yitik aşık benim.

Her surete girmeyle de, yüz olmaz gayrı 

Gayrı bilmem derdimi, belki de gayrı hissim.

Her lafızdan arınmış, belki de gayrı ismim.

Belki ayrı değilim tinden, belki de gayrı cismim.

Bulurum kendimi de, öz olmaz gayrı.

Tufan Aslan