Sevdanın Gem Ve Gam Yemez Sandığı Hadsiz Mutluluklar

Gökyüzünün kısır güneşinde bir hancıyken bulut, kapkara ve güneşe merhaba diyen yanıyla selam verip sensizlik ile bensizliği buluşturdu.

​Gökyüzündeyiz. Sen, gurbete nam salan bir kanat; ben ise çırpındığın limanlardan sızmadan seni bana uçurmaya çalışan o kuşum. Bulutlar iç çekişte bizi kırmadan söz ederken sevmekten; sen sevgilim, mevsimi baştan başlatan bir hazımsızlıksın ekimin gardında. Ağlasan mı, gülsen mi bilemiyor ve bilemiyorken yanlışlıkla hep ağlıyorsun göğsümde. Göğsümün mensur şiirlerini yazarken kalemim, bizi bitiriyor aşk; üstüne alınacakken bir an ve bir an daha yağmur, yağmur üstüne...

​Şiddeti aşktan ve ekimin saldıran yağmurlarının sözel yitirişinden doğuyor günlerin. Bir çocuk kafasını karıştırıyor yaşamın, her çağdaş şikâyetinde; ellerinde sevgilinin hayalinin buruk ve flu gizemi kalıyor.

​Sen sevgilim; kanadının şikâyeti mevsimsel bir gripten yontulduğu her sessizlikte, çırpınmayı aşkın gevrek ve kodu ayrılığa sevk edilen varlığı sanmışsın.

​Yanlış! Doğrunun kıbleyi bize döndüğü nemrut hasretin parodi cehenneminde çareyi çarşıdan alır gibi satın alanlarsa bunlar; biz sevgilim, o kanadın gökyüzünde filizlendiği aşk seferinden zibilyon nedametin konforunu yitiren, uçurmaya mecali hiç kalmamış yokluğu olmuşuzdur belki.

​Olduramamış da olabiliriz; sevdanın gem ve gam yemez sandığı hadsiz mutlulukların, çetin ceviz heba edişini...

Dilara AKSOY