Zaman Sonsuza Durunca

Bir anda kırıldı akreple yelkovanın kemiği,

Göğsümü yırtan o uğursuz kara saat vurunca.

Dağıldı içimde asırların birikmiş çığlığı,

Akkor olan o yangına yüreğim teslim olunca.

…

Hicranın tütsüsü çöktü çaresiz sessiz odama,

Dağılsam küllerimden kim toplayabilir ki beni?

Saplandı yokluğun bağrıma sinsi bir hançer gibi,

Gölgen eşikten içeri ansızın ayak basınca…

…

Aşılmaz yollara düştüm, biçtim bir bir zamanı

Mühürledim ismini de kuruyan dudaklarıma.

Ateşe verdim duvardaki o en son vesikanı,

Gözlerinin küllerinde bakışlarım boğulunca…

…

Sen ki beni benden söküp alan kızıl fırtınasın,

Yine de hüküm senindir, ne vurursan vur sırtıma

Geceye çöker gül kokun, sızarsın uykularıma,

Başucumda o hayalin her gece nöbet tutunca…

…

Bu ayrılık ki omuzlarımızda bükülmez bir yük,

Aşkın bir vebal şimdi, sevsem suç, sevmesem kıyamet!

Elbet bir gün anlarsın, anlamasan da artık çok geç;

Bu şair toprağa düşüp, zaman sonsuza durunca...

…

Ga-041026