İşte Öyle Bir Şey

Ben bu dünyaya biraz geç geldim galiba,

belli ki doğduğum gün

bir şeyler çoktan eksilmişti benden.

Belki bir çocukluk, belki güvenmekti,

belki de insanın insana iyi gelebileceğine dair

o saf ve aptal inanç...

…

Sonra büyüdüm.

Büyümek dedikleri şey meğer insanın

kendi yaralarını tanımaya başlamasıymış!

Her yaşımda bir parçamı toprağa verdim.

Bir dostu, bir sevgiyi, bir hayali, bir ihtimali...

Ve her defasında kendime aynı yalanı söyledim.

Geçer dedim ama geçmedi.

Sadece acının insanın içinde yaşayabileceği

yeni bir yer bulduğunu öğrendim.

…

Dünya... Sana ne çok şey borçlandım

ve ne çok şey kaybettim senin uğruna.

Bana sabretmeyi öğrettin

ama sabrın da bir gün

insanın boğazında düğümlendiğini söylemedin.

Bana sevmeyi öğrettin ama sevdiğinin

bir gün seni unutabileceğini anlatmadın

İnsanlara inandım, ne büyük hataydı.

Bir insanın gözlerinin içine bakıp

orada kendine ait bir merhamet aradım.

Bulamadım.

Bazıları kalbine dokunur gibi yapıp

orada açtığı yaraya hiç dönüp bakmadı.

Bazıları gitti, bazıları kaldı ama gitmiş kadar oldu.

En kötüsü de buydu zaten…

Yanında duranların içinde seni yalnız bırakması...

…

Kahırlandım öyle büyük feryatlarla değil; sessizce...

Bir akşam pencereden dışarı bakarken,

çayın soğuduğunu fark etmeden,

kimseye anlatmadan, kimseye belli etmeden...

İçimde bir şehir yıkıldı, kimse duymadı.

Çünkü insanın en büyük yıkımları

çoğu zaman duvarları dışarıya devrilmeyen yıkımlardı.

…

Şimdi bana “Hayat nasıl?” diye soruyorlar.

Ne diyeyim?

Hayat... Biraz yağmur, biraz gurbet, biraz beklemek,

biraz da gelmeyeceğini bildiğin birini

hâlâ kapıda beklemek...

…

Hayat dediğin insanın kendi cenazesine

bazen yıllarca içinden katılmasıdır.

Ve ben kaç kez öldüğümü hatırlamıyorum artık.

…

Yalnız şunu biliyorum, her ölümden sonra

biraz daha suskunlaştım.

Biraz daha uzaklaştım insanlardan.

Biraz daha az inandım “iyi olacak” sözlerine.

Çünkü bazı şeyler iyi olmaz.

Bazı yaralar kapanmaz.

Bazı insanlar unutulmaz.

Bazı geceler sabaha çıkmaz.

Ve bazı vedalar insanın 

Ömrünün sonuna kadar içinde devam eder.

Yine de... Bunca kahra, bunca siteme rağmen

Bunca kırılmışlığa rağmen insan hâlâ

bir sabah güneş doğduğunda perdeyi aralıyor.

İşte buna şaşıyorum!

…

Belki umut dediğimiz şey mutluluk değildir.

Belki umut, insanın bütün acılarına rağmen

hayata bir kez daha “peki” diyebilmesidir.

Ben de diyorum, ama gönülsüzce.

Biraz kırgın, biraz yorgun, biraz da

Allah'ım, bunca acıyı neden insanın kalbine

bu kadar yakışır yarattın diye sitem ederek...

…

Ve yürüyorum, nereye olduğunu bilmeden.

Çünkü insan bazen bir yere varmak için değil,

ardında bıraktığı bütün acılardan

biraz daha uzaklaşmak için yürür ya

İşte öyle bir şey…

…

G.Antep - 190926